Regenboogcafé moet zorgen voor verbinding en openheid
RODEN - Drie mensen, drie verhalen, één doel: een plek waar inwoners met een LHBTQIA+-achtergrond, hun familieleden en vrienden elkaar kunnen ontmoeten, met elkaar praten, elkaar ondersteunen, een luisterend oor kunnen bieden, maar vooral toegankelijk willen zijn voor een ieder die dat nodig heeft. Samen met Jaïr Tanasale van Welzijn in Noordenveld -WiN- bedachten ze het Regenboogcafé waar iedereen welkom is op woensdag 10 juli van 19.30 uur - 21.30 uur in de Scheepstraschool aan de Schoolstraat 1 in Roden.
Skye, Zoë-Claire en Dirk hebben in hun leven keuzes moeten maken, moeilijke tijden gehad, maar vooral ook te maken gekregen met vooroordelen van andere mensen. Inmiddels hebben ze alle drie vrede met hun lichaam, geaardheid, maar vooral ook met hun eigen “ik”. Ze willen ook dan de weg hier naartoe die ze hebben doorstaan met anderen delen en zoeken verbinding met een ieder die zich identificeert als LHBTQIA+. Deze letters staan voor: Lesbisch, Homo, Biseksueel, Transgender, Queer, Intergender en Aseksueel. De + staat voor alle andere variaties en tussenvormen of voor het feit dat we niet altijd in gangbare hokjes kunnen worden ingedeeld. Iedereen is dus welkom om naar het Regenboogcafé te komen!
Tanasale kwam in contact met Skye die graag vrijwilligerswerk wilde doen in Noordenveld, omdat ze op zoek was naar contacten binnen de gemeente. Tot nu toe was haar dat nog niet echt gelukt en daar had ze moeite mee. ‘In grote steden zijn vaak al LHBTQIA+ ontmoetingsplekken, dus wij dachten: waarom zouden we dat niet ook in Noordenveld kunnen creëren? Ik hoop dat er veel kleurrijke mensen op het regenboogcafé afkomen en dat we elkaars verschillen leren waarderen,’ aldus Tanasale.
Zoë-Claire werd 65 jaar geleden geboren in een katholiek gezin met vijf kinderen. Zij was de oudste, maar werd geboren als jongen. Ze had een voorliefde voor de kleding van haar zusje en moeder en hulde zich dan ook weleens stiekem in deze kleding. Totdat ze een keer betrapt werd door haar vader. Zoë-Claire moet lachen. ‘Hij zei tegen mij dat het niet heel handig was om dit te blijven doen. Mijn moeder was vooral geschrokken. Door dit tegen mij te zeggen was natuurlijk mijn gevoel niet verdwenen en bleef ik zitten met de vraag: ik voel mij niet thuis in mijn lichaam.’ Zoë-Claire doet in de tussentijd wel gewoon wat andere jongens van haar leeftijd deden, zoals bijvoorbeeld in bomen klimmen etcetera. ‘Vroeger was er nog geen internet, maar toen ik toentertijd een artikel las in de Panorama over een jongen die hetzelfde had doorgemaakt als de fase waar ik nu in zat, gingen mijn ogen wel open. Ik heb heel lang een periode gehad dat ik mij bleef verkleden als vrouw en daarmee zou je kunnen zeggen dat ik een travestiet was. Ook nadat ik mijn vrouw had leren kennen, we onze twee kinderen kregen, bleef ik mij - stiekem - verkleden. Tot mijn vrouw op een dag een rokje miste in haar kledingkast en ik alles moest vertellen.’ Ze besluiten samen dat het bestaan van Zoë-Claire als vrouw af en toe gedoogd wordt, maar samenleven met een vrouw dat zal haar echtgenote nooit gaan doen. Af en toe gaat ze een nacht in een hotel, neemt haar vrouwelijke “ik” aan en komt de volgende dag weer terug als echtgenoot en vader. Toch was ze niet voldaan, want wanneer ze in de spiegel keek waren er toch nog teveel mannelijke eigenschappen en dit was het punt waarop ze besloot dat ze moest gaan uitzoeken of ze verder wilde als man of als vrouw. ‘Het is niet alleen een moeilijke en ellendige periode geweest en ik ben dan ook gewoon heel gelukkig!’ zegt ze. Inmiddels gaat ze ruim een jaar als vrouw door het leven, ze heeft een hele reis afgelegd om te kunnen zijn wie ze is, maar is blij met de keuze die ze heeft gemaakt. Ze hoopt anderen mee te kunnen nemen in haar verhaal en ondersteuning te kunnen bieden bij alle vragen die iemand heeft. .’De coming-out is mij 100% meegevallen. In mijn hoofd was het veel groter. Mensen zijn over het algemeen heel lief en begripvol. Maar soms verlies je ook mensen, dat ook.’
Skye heeft een totaal ander verleden gehad, maar ook zij is transvrouw. ‘Toen ik één jaar was kwam ik naar Nederland met mijn moeder en mijn broertjes. Ik ontwikkelde mij vooral vanaf mijn zevende jaar anders. Ging altijd om met de meiden op school en ook mijn praten en gedrag hoorde meer bij dat van een meisje. Helaas kreeg ik hierin niet de bescherming van mijn moeder mee en had ik uiteindelijk een jeugd welke uiterst traumatisch verliep.’ Haar jeugd heeft haar getekend en wanneer Skye op haar zestiende uit dat ze liever een meisje zou willen zijn, verzoekt haar moeder haar dan ook om het huis te verlaten. Eerst komt ze in Utrecht terecht en belandt daar helaas in het verkeerde circuit, totdat ze wordt opgemerkt en iemand haar naar Rotterdam brengt voor “hulp”. Toch kwam in die tijd mijn vrouwelijke ziel steeds meer naar voren en besloot ik tegen mijzelf te zeggen: dit ben ik!’ Uiteindelijk komt ze in 2022 in Roden terecht. ‘Ik heb inmiddels mijn leven hier opgepakt in Roden. Daarnaast ben ik op zoek naar werk en hoop op deze manier in verbinding te komen met de inwoners, want dat is soms best lastig.’
Dirk luistert vooral tijdens het gesprek, maar herkent wel veel van de afwijzingen die de dames in hun leven hebben gehad. Dirk is inmiddels 50 en opgegroeid in een Fries dorp. ‘Toen ik doorkreeg dat ik op mannen viel dacht ik wel meteen: ik moet hier weg, want dit wordt niet geaccepteerd hier.’ Hij studeerde in Groningen en verhuisde daarna met zijn vriend naar Amsterdam, maar 8 jaar geleden besloten zij om terug te gaan naar het noorden en wonen inmiddels in Roderwolde. ‘Ik kwam op mijn negentiende “uit de kast” en toen ik het mijn ouders vertelde reageerden ze gelukkig positief, maar waren vooral bezorgd over alles wat er toen in de wereld leefde met uitspraken over bijvoorbeeld Aids. We hebben tot dusver, mijn partner en ik, best burgerlijk geleefd, voelen ons welkom en zijn ook volledig opgenomen in het dorp, maar ik vind het ook belangrijk dat er in Noordenveld een plek is waar mensen met een LHBTQIA+-achtergrond elkaar kunnen ontmoeten, elkaar steunen en zichtbaar mogen zijn. Noordenveld noemt zich een Regenbooggemeente, maar veel meer dan het hijsen van de regenboogvlag op Coming Out Day gebeurt er nog niet, terwijl het in sommige groepen en gemeenschappen nog steeds lastig kan zijn om open te zijn over je seksuele identiteit en genderidentiteit, zo horen we om ons heen en weten we ook uit onderzoek. Vroeger had je bovendien veel meer ontmoetingsplekken waar je kon afspreken met mensen die hetzelfde waren als “wij”. Tegenwoordig gebeurt veel via social media en is het fysieke contact dus verdwenen en dat mis ik wel. Ik sprak laatst een ambtenaar van de gemeente Noordenveld en vroeg hem waarom hier in Noordenveld niet meer aandacht voor was. Zijn antwoord was dat er gewoonweg nog nooit naar was gevraagd. Laten we daar dan met het Regenboogcafé vooral verandering in brengen.’
De drie geven aan dat ze benaderbaar zijn en wanneer mensen nieuwsgierig zijn naar “hun verhaal” dat ze dit vooral ook willen delen. Noordenveld is een prachtige gemeenschap en participatie en acceptatie staan in sommige contexten ook wel behoorlijk onder druk de laatste jaren. Ze hopen op acceptatie, verbinding en dat mensen uit hun eigen “bubble” durven te stappen. Soms is het lichaam al om, maar ontbreekt het nog aan een sociale steun en contact. Daar wil het Regenboogcafé een bijdrage aan leveren.
