Nicole Dijkema bewandelde de Alpe d’Huez ter ere van haar man Alex
LEEK - Nu 17 maanden geleden verloor ze haar man Alex. Haar rouw zal nooit slijten, maar ze heeft een opgewekt karakter en ook haar man heeft op zijn sterfbed tegen haar gezegd dat ze vooral vooruit moet kijken en plannen moet blijven maken. Nicole Dijkema kwam in korte tijd er alleen voor te staan met haar twee kinderen. Toch voelde ze de kracht en de moed om samen met acht anderen begin juni de Alpe d’Huez te bewandelen. Dat heeft haar alleen maar strijdvaardiger gemaakt om zich nog meer in te zetten om de kankersoort waar haar man aan stierf, alvleesklierkanker, onder de aandacht te brengen en geld in te zamelen voor meer onderzoek. Ze wil haar verhaal doen en laten weten dat rouw en verwerking heel dicht bij elkaar liggen wanneer je je verhaal kunt delen. Dat er veel mensen een verhaal hebben, daar kwam ze achter in de aanloop naar en tijdens het opzetten van de sponsoractie onder de naam van #teamAlex+.
‘Alex kreeg in mei 2022 last van zijn onderrug. Enige tijd weten we dat onder andere aan het feit dat hij heel veel sportte en sporters toch vaak last kunnen gaan krijgen van ‘kwaaltjes’. Ondanks behandelingen bij de fysio, hielden de klachten aan waarna Alex vrij snel naar de huisarts is gegaan. Vanaf dat moment zijn er meerdere onderzoeken geweest waarop alle uitslagen steeds goed waren. Diverse artsen hebben naar zijn casus gekeken. Ook zij hadden geen verklaring van zijn klachten. Omdat de klachten aanhielden werd er een second opinion ingepland bij de rugpoli. Begin december konden we daar terecht en kregen we diezelfde middag de diagnose te horen: hernia. We waren toen al ruim een half jaar zoekende en het was zo’n opluchting dat we eindelijk iets gevonden hadden wat ook verholpen kon worden, zegt Nicole. ‘Alleen die opluchting was van korte duur. De pijn die hij had, werd alleen maar erger waarna we een week later weer bij de huisarts zaten. En toen ging het snel. Alex werd opgenomen in het ziekenhuis en de volgende dag kregen we te horen dat Alex alvleesklierkanker had met uitzaaiingen. Het was echt een bizarre tijd: zolang zoekende zijn en dan in één week tijd twee diagnoses. En in drie dagen tijd van iemand die nooit ziek was naar 50% ziek melden, naar uiteindelijk volledig ziekmelden en weten dat de kans dat je ooit weer gaat werken zeer klein is. Het ergste is nog dat je het je kinderen moet vertellen. Die waren toen 14 en 17. Dat was echt verschrikkelijk.’
Het gezin komt in een ware nachtmerrie terecht en lange tijd na de dood van Alex, op 17 februari 2023, leeft Nicole in overlevingsstand. De zorg voor haar kinderen is het belangrijkste. Daarbij heeft ze maar één doel: deelname aan Alpe d’HuZes in de hoop om alvleesklierkanker meer onder de aandacht te kunnen brengen. Rouwtherapie is iets waar ze al snel mee begon en daar werd ze -in een latere fase- ook geconfronteerd met verhalen van lotgenoten. ‘Ik besefte mij vooral dat alvleesklierkanker een kankersoort is waar nog zoveel onderzoek naar nodig is. Het is een kankersoort die vaak te laat ontdekt wordt en in veel gevallen een korte levensverwachting heeft. Dat heb ik wederom gemerkt. Zo’n 30 jaar geleden is een tante van mij aan dezelfde ziekte als Alex overleden. Zij had nog maar 6 weken na diagnose. In die 30 jaar zijn er voor andere kankersoorten al wel mooie stappen gezet d.m.v. onderzoek. Helaas voor alvleesklierkanker nog niet genoeg.’ Samen met acht mensen om haar heen besloot ze haar schouders er onder te zetten en ervoor te zorgen dat er geld werd ingezameld om o.a. alvleesklierkanker onderzoek te ondersteunen. Alex krijgt ze er niet mee terug, maar wellicht kan ze anderen er wel mee helpen.
‘Mijn dochter was de eerste die mij bij wilde staan. Daar kwamen twee vriendinnen van haar bij, mijn zusje en een vriendin van haar, mijn zwager en twee vriendinnen van mij. Uiteindelijk hebben we ons in oktober 2023 aangemeld om deel te nemen aan Alpe d’HuZes. Twee van ons gingen de berg met de fiets beklimmen, één ging hem hardlopend doen en de rest gingen wandelend de berg op. Omdat we allemaal verspreid in Nederland wonen, had ieder gebied zijn eigen acties opgezet. Vanuit regio Leek, hadden we, naast de statiegeldacties bij de winkels van Poiesz en AH, nog drie acties bedacht met sporten waar Alex affiniteit mee had: voetbal, hardlopen en fietsen. Al deze acties leverden al een mooi sponsorbedrag op.
Bianca vertelt: We hebben allemaal onze eigen verbinding met Alex en uiteindelijk ook allemaal ons eigen verhaal met rouwverwerking. Ik ben mijn beide ouders op jonge leeftijd verloren, niet aan kanker, maar een positieve bestemming geven aan ons gezamenlijke verdriet verdiept, verbindt en geeft herkenning in de vriendschap met Nicole en de anderen. Door hard te lopen voel ik me goed. De fysieke inspanning geeft een manier om het verdriet te verwerken als er geen woorden meer zijn. Bijzondere in deze is ook dat ik samen met Heleen, die ook in ons team zit, tien jaar geleden met Alex de Galibier op de racefiets heb beklommen voor een ander goed doel.
Op zaterdag 1 juni vertrok het team naar Frankrijk. Nicole en Bianca reden samen met de vier kinderen op de achterbank. ‘Ook een uniek moment,’ vertelt Nicole,’ want ik had nog nooit in een (verlengde) bus gereden, door tolpoorten en in het buitenland rijden vond ik spannend. En toch wist ik dat het goed zou komen. Mede door steun van het team en de mentale groei die ik het afgelopen jaar gemaakt heb.’ Wanneer ze bij hun appartement aankomen, kan hun "avontuur" beginnen. ‘Er is in de tussentijd veel app contact met de groep geweest, maar echt samen trainen kwam er niet van. Mijn zusje woont bijvoorbeeld in het westen, waar ik zelf ook vandaan kom. Via de app hielden we elkaar op de hoogte van bedachte acties en verlopen trainingen.’ Bianca werd zelfs ondersteund door Joeval Benjamins. ‘Hij is een "goede doelen trainer". Joeval maakt schema’s voor het trainen en biedt zijn kennis aan om -zoals voor ons- een hardloop clinic te organiseren,’ zegt Bianca.
Nicole had in de tussentijd- in aanloop naar Alpe d’Huzes- nog een extra mogelijkheid om alvleesklierkanker onder de aandacht te brengen dat ook extra sponsoring kon opbrengen. Ze werd in februari 2024 benaderd vanuit de organisatie van Alpe d’HuZes, of haar verhaal geselecteerd mocht worden om eventueel gekoppeld te kunnen worden aan een bekende Nederlander. Hiermee zou ze haar verhaal nog breder kunnen delen. Er zou -zoals ze het noemden- een portret worden gemaakt . ‘Ik heb dit eerst gedeeld met mijn kinderen, hoe zij hier in zouden staan. Dat was én is leidend voor mij. Gelukkig stonden zij en het team er voor open en werd ik uiteindelijk gekoppeld aan Manuel Venderbos. Het was heel mooi om hier aan mee te werken. Half mei waren de opnames waarin de regisseur liet weten hoe de dag eruit zou zien en wat de bedoeling was. Voor de rest was niets vast gelegd, er was geen script o.i.d.. Alles wat werd gezegd ging vanuit mijzelf, mijn gevoel.’ Je kunt dat nog terug zien op www.sbs.nl/doneer. Met Nicole waren er nog acht deelnemers waar een portret van is gemaakt. Die zijn ook via deze site terug te zien.
De dagen op de berg laat Nicole nog geregeld aan zich voorbij gaan en sommige dingen weet ze ook gewoonweg niet meer. ‘Het is een beleving vol verbinding, zo bijzonder. Eigenlijk is het heel moeilijk om het te beschrijven, want je moet het hebben meegemaakt.’ aldus Nicole. ‘We zaten op een deel van de berg die recht uitkeek op bocht 7 van de berg. Dat is DE Nederlandse bocht tijdens de Tour de France en heeft ook heel veel sfeer tijdens Alpe d’HuZes. Op de woensdag konden we ook alles volgen en sfeerproeven tijdens de ‘Zussen-dag’. Vrijwilligers van Alpe d’HuZes hebben de mogelijkheid om de dag ervoor zelf de Alpe d’Huez te beklimmen’. In aanloop naar de dag die zou komen, ontmoeten ze veel mensen en hebben bijzondere gesprekken. ‘Iedereen die daar hardloopt, fietst of wandelt, heeft een doel en dat schept verbinding door o.a. het delen van de verhalen. Er worden in al die dagen veel activiteiten georganiseerd - wij zijn niet overal bij geweest -. Eén ding vergeet ik echt niet meer, het was echt typisch een “Nicole-actie”,’ Nicole lacht. ‘Ik stond zo goed als zonder brandstof nadat ik de meiden naar boven op de berg had gebracht voor een karaokeavond. Maar ik kon niet pinnen met mijn telefoon en mijn pinpas lag nog in het huisje. Gelukkig kwamen er nog andere Nederlanders met hun auto aan om te tanken. Toen heb ik gevraagd of ze mij uit de brand konden helpen door mij een tikkie te sturen. Dan kon ik op die manier wat in de tank kon gooien. Je hoort immers steeds dat iedereen op de berg elkaar wil helpen. En dat gebeurde ook. De man doneerde zelfs het getankte bedrag toen hij mijn verhaal hoorde.’
Donderdag 6 juni, de dag van waarop ze de berg zouden trotseren, voelde als een "berg vol Nederlanders". Ze moesten al zeer vroeg opstaan, want de berg was vanaf half 4 ‘s ochtends afgesloten. ‘Dat moment is zo bijzonder,’ zegt Nicole. ‘Er is daar op dat moment alleen maar rust en dus tijd voor bezinning. Er staan kaarsjes langs de route en er hangen spandoeken ter nagedachtenis aan mensen die overleden zijn aan kanker. Supporters zijn ook in alle vroegte al aanwezig om de deelnemers aan te moedigen. Zelf hadden we ook acht supporters mee waaronder mijn zoon. Wanneer alles langzaamaan begint, komt er ook muziek bij. De hele opbouw van het evenement van de gehele week maakt het "meemaken is beleven!”.’
Nicole beseft dat elk jaar wanneer ze mee zal willen doen om te blijven ondersteunen en herdenken anders zal zijn. ‘Ik wil gewoon positief vooruit blijven kijken. We doen het gelukkig heel goed met ons drieën. Daarnaast wil ik mij blijven inzetten voor beter onderzoek en behandeling tegen kanker en dan vooral tegen alvleesklierkanker. Hoe precies en in welke vorm is ‘één van mijn nieuwe doelen’. Doneren kan nog steeds via: www.ad6teamalex.com/ voor het verhaal.
