Geen kerst meer voor Gea

PEIZE – Ze ging ervoor. Haar grote wens om kerst dit jaar nog te vieren. In en om huis zorgde ze altijd voor de sfeer die bij deze periode hoort. Het mocht niet meer zo zijn. Gea Geersing, ze overleed in september. ‘Buiten hangt de verlichting en ik heb een kerstster gehaald’, vertelt haar echtgenoot Sabe, ‘daar blijft het bij. Dit jaar heb ik geen puf voor kerstversiering in huis.’

Het is 2e kerstdag, twee jaar geleden, als Gea een knobbel ontdekt in haar borst. Ze weet, dat hoort er niet en maakt meteen een afspraak bij de huisarts. Op de foto’s in het ziekenhuis ziet de arts meteen dat het niet goed is. De PET-scan die daarop volgt, geeft de bevestiging. Een agressieve vorm van borstkanker én een stipje op de long, ook kanker. Het is een slag in haar gezicht, maar ze gaat ervoor. Van de chemokuur is ze erg ziek, ze ligt veel in bed en als ze weer enigszins opknapt staat de volgende alweer op haar te wachten. Het zijn zware maanden.

Maanden die volgen op de rollercoaster waar Gea en Sabe een half jaar voor de diagnose al in beland waren. In datzelfde jaar lag Sabe namelijk zeven weken in coma. Het coronavirus hakte er bij het gezin flink in. Gea’s vader bleek besmet en stierf. Niemand kon afscheid nemen. Ook haar broer en echtgenoot werden erg ziek, waarbij Sabe in het ziekenhuis op de plek lag waar om hem heen veel mensen stierven. En ook hij werd voor de dood weggehaald. Op een nacht werd Gea zelfs gebeld om afscheid te komen nemen. Na een revalidatie van 12 weken wordt Sabe thuis verwelkomd, maar heeft hij nog vele stappen richting herstel te zetten. ‘Alles draaide nog om mij, tot die 2e kerstdag, toen de zorg ineens richting Gea ging’, zucht Sabe.

Het is voor iedereen wennen, de situatie thuis. Maar wat is Gea trots dat haar zoon Alderik in deze stressvolle periode toch z’n opleiding afrondt. En ziet ze haar andere zoon Jon er ondanks zijn beperkingen op zijn manier mee dealen. En Gea? Zij zet onverminderd door. ‘Die handdoek ging pas in de ring, als die versleten was’, aldus Sabe. Zo werkt ze af en toe weer eens in de bloemenzaak. Het geeft haar afleiding, creatief bezig zijn. En ook haar vrijwilligerswerk als badjuf bij het zwemmen met mensen met een handicap pakt ze wat op. Haar grote passie, door Jon hierbij betrokken geraakt, plezier maken met deze doelgroep. Jarenlang was ze hier actief en kreeg ze veel energie van de kinderen en bijna volwassenen. Wat was ze fanatiek als coach. Maar zat ze ook vele jaren in het bestuur van deze zwemclub.

In augustus gaat het helemaal mis als ze geconfronteerd wordt met harde bulten rondom haar borst. De scan in het ziekenhuis laat zien dat de kanker helemaal is uitgezaaid. In razend tempo heeft de ziekte om zich heen geslagen. De vakantie naar Zweden, jullie besluiten toch te gaan, wetend dat het de laatste keer zal zijn. ‘De fietsen op de caravan komen er niet af, maar Gea geniet van de ritjes in de auto waarmee we op de mooiste plekjes kwamen’, aldus Sabe.

Gea was gek op de zee. Als klein meisje kwam ze vaak op Ameland. Ook samen met Sabe kon ze genieten van de stilte en de rust bij de zee. Nog één keer mocht ze snuiven van de zeelucht en het strand en de vuurtoren samen met haar geliefden omarmen toen ze vlak voor haar sterven met de wensambulance werd opgehaald.

Ze pakte alles aan wat maar kon, opgeven was geen optie’, vertelt Alderik. Ze was nog zo jong, maar daar wordt geen rekening mee gehouden. Op 28 september overlijdt Gea. Wat was ze sterk en dapper.

‘Trots? Op haar vechtlust’, vertellen haar mannen. Ze vond altijd de motivatie om dingen uit te zoeken en gaf pas op als ze duidelijkheid had. ‘Ook kon ze duidelijk maar eerlijk haar mening verkondigen en vertelde ze hoe je iets op een andere manier aan kon pakken.’ Maar vooral dankbaar zijn ze voor haar zorgzaamheid. Bij Gea stond de deur altijd open, voor iedereen. ‘Vrienden van mij kwamen bij mam, terwijl ik er niet was’, zegt Alderik. ‘Hoe bijzonder dat ze wilde volhouden tot mijn beste kameraad vader was geworden. Mam stierf, maar diezelfde dag werd hij vader.’

Wat zal het wennen zijn aan de Hoofdstraat. Reed je Peize bij een mooie dag binnen, zaten Sabe en Gea steevast samen op ’t bankie’ voor het huis. Genietend van alles en iedereen die langs loopt, fietst of rijdt. ‘Een daalders plekje waar we vaak tot rust komen, maar waar menigeen ook een praatje komt maken.’ Komend jaar zit Sabe daar zonder Gea.

Niets kon haar in haar jeugd gelukkiger maken dan zitten op een paard. Was het een wild paard? Dat maakte haar niets uit, ze genoot van die uitdaging. Niet meer dan logisch dat Gea op de dag van het afscheid met de koets naar het crematorium gebracht, voortgetrokken door paarden. Dát was haar grote wens.

‘Tja, en dan nu kerst. Had ze vorig jaar nog hoop, dit jaar vieren we kerst zonder Gea. Zijn we 1e kerstdag net als anders welkom bij de hechte familie van Gea en zoeken we de 2e kerstdag misschien de zee wel op.’