Martje: Steven
De hoogste tied om weer es over t mantje van Moarum te schrieven. Ien 2020 heb ik veur t lest met hem op stap west. Wadden we net verplicht snoetlapkes veur te doen. Ik onneerde dat hij ok mor één veur doen mos. Ik leuf dat t ok nog beurt is. Mor zeker wiet ik het niet. Een keer eerder dat was ien 2018 har ik jem es vroagt een goeie noam veur ons mantje te bedenken, want hij har nog nooit één kregen. Er werden verschillende noamen ienleverd. Marten, Marinus, Harm, Steven. Loader is er nooit meer wat met doan. Nou heb ik er es hiel diep over noadocht en het is Steven worden. Straks zal ik hem es vroagen of er t er met eens is. Degene die t bedocht het, wiet het vast nog wel.
Veurige week ben ik bij t mantje laangs west. Hij ston op zien sokkeltje te liepen. Ik wer er verdrietig van. Ik zee: “Wat is er aan de hand jong. Woarom loast dikke troanen over dien wankjes glieden?”
“Is toch gien wonner,”zee er, ”as ik links de Molenstroat ienkiek. Verschrikkelijk al die huzen die ze aan t ofbreken bennen. Diep triest.”
“Doe wiest toch wel dat er nije huzen op bouwd worden? Groder en beder. Dizzen stonnen er aal meer as zestig joar, as ik t wel heb,.”
“O is dat zo?”en hij dreugde zien troanen met zien buusdoukje. “Er wordt mij nooit wat verteld. Hier ien t gemeentehuus zitten nog n hielemoal minsen, mor nooit es één die bij mij komt om te zeggen woar men met aan e gang is. t Is diep treurig. Ik tel niet meer met zeker.”
“Zo ast zigst, ík ben dij niet vergeten. Summigen wieten niet eens dast hier stijst .”
“Nee mor t het wel krap vier joar duurt veur dat stoe weer es bij mij langs komst.”
En hij keek recht veur zuch uut.
“Kom”, zee ik, “wij goan aan de wandel. Ik neem dij met en dan kenst met eigen ogen zien hoe t er bijstijd. En dan moest dien oogjes even dicht doen, en ien gedachten ziest de nije huzen hier aal stoan. Dat kenst vast wel veurmekoar kriegen.” Ik pakte hem bij de hand en wipte hem zomor van zien sokkeltje of.
En zo liepen we hand ien hand de Molenstroat ien. t Was echt een triest gezicht. En toen we, uut veurzurg, aan de overkant veurbij liepen? Wat n brut. Wat n rommel. Het laag allemoal achter de huzen. Ik durfde hem nog niet bij de noam numen. Stel dat er t er niet met eens was. Van anner kant, hij kon het ok wel hiel mooi vienen. Straks mor es vroagen.
Veurzichtig keek ik es opziet. Het leek mij toe dat er hiel iengespannen alles bekeek.
“Moet dat nou wat worden?” vroeg er.
“Volgend joar stonnen er vast hiele mooie huzen. Doar zalst van opkieken.”
Hij keek mij es ongelovig aan. “En dat leufst doe?”
“Netuurlijk,” zee ik. “Dat is ons beloofd en dan kommen de minsen weerom die er woond hemmen, of er kommen jonge minsen ien. Want die er ienwoond hemmen bennen allemoal noar een anner plakje goan. En as ze trug willen ken dat. Mor willen ze niet, dan blieven ze woar ze nou zitten.”
“Dat was n lang verhoal. Ik moet t allemoal nog zien.” En verdrietig liep er verder tot aan t olle postkantoar.
“Dat is t ok niet meer wat t vroeger was.” Hij trok aan mien hand die ik nog aaldeur vast har. “Kom ik wil trug. Ik wor hier toch zo mistroostig van.”
“Wilst weer stief op dien sokkeltje stoan en recht veur dij uut kieken? Wacht es, messchien ken ik dij wel n beetje bliede mokken.”
“Ken k mij niet veurstellen.” Hij keek mij es aan “Nou toe dan mor.”
“Wiest hoe een lezeres dij ien t vervolg numen wil?” Ik gaf hem gien gelegenheid drekt te reageren. “Steven, hoe vienst dat?”
Hij was er even stil van, toen kloarde zien gezichtje hielemoal op, “dat vien ik prachtig.” Zee er, “Dat er één west is die zo aan mij docht het. Een vrouw zeker, want mannen vienen het mor niks.”
“Iennerdoad,” ik wachtte even, het was: “Grietje de Jong – Reitsema.” Meer zee ik niet.
“ Ik mag heur nou al groag lieden. Wat is dat toch een lief mins. Steven hiet ik nou. Dank je wel. Breng mij mor gauw trug noar mien sokkeltje. Ken ik over mien nije noam en al die nije huzen nog es goed noadenken.”
Veurzichtig heb ik hem weer te plak holpen.
MARTJE
