Vakantiewerkers aan de slag tussen de aardbeien in Zevenhuizen

ZEVENHUIZEN - Het horen van de laatste schoolbel, het behalen van je diploma of het afscheid nemen van die ene lieve juf. Dat kan maar één ding betekenen: het schooljaar is voorbij en de welverdiende vakantie kan beginnen. Maar terwijl de meeste mensen genieten van de stranden op Mallorca of het barbecueën bij de voortent zijn veel jongeren druk bezig met hun vakantiebaantje. Elke week gaan we langs bij een bedrijf of organisatie in de regio om te kijken hoe jongeren in de regio hun vakantie invullen en waarom ze voor dat ene leuke baantje hebben gekozen. 

Het is voor de (On)Genode Gast alweer een tijdje geleden dat ze de oprijlaan van de Dwarshaspel 14, in Zevenhuizen, oprijdt. En terwijl ze dit doet, mijmert ze even terug naar de tijd dat ze ongeveer twaalf jaar was. Voor haar rijst een imperium op, wat in de afgelopen jaren flink uitgegroeid is. Toen zij hier als jong meisje, drie jaar lang tijdens de zomervakantie, aan kwam fietsen waren het enkel velden met aardbeien die ze voor zich zag. Nu staan er complete kassen waar ze naar kijkt. Het welkom is door Sita Poelman en haar zoon Martin. Samen staan ze met enkele werknemers bakken te vullen met aarde en nieuwe aardbeiplanten die zo meteen naar de kassen worden gereden. Heerlijk met de handen, en de voeten, want er valt nog weleens iets naast, in de aarde. ‘Dat is lange geleden’, zegt ze. Dat klopt inderdaad en er is veel veranderd in die tijd. Een deel van de groep die bij hen staat, is vandaag voor het eerst. Ze zijn vanochtend om 07.00 uur begonnen om de nieuwe aardbeistekken in de kassen te plaatsen en zo hun klanten te kunnen voorzien van verse aardbeien. Om hun klanten nog beter te kunnen bedienen hebben ze ook sinds enkele jaren een winkel bij de kwekerij en staan ze op diverse markten in de regio. Om hen niet te veel te storen tijdens hun werkzaamheden, loopt de (On)Genode Gast met één van de jongens mee, die op dat moment met een kar vol bakken, met nieuwe stekken, naar de kassen loopt. Daar worden de planten, vakkundig, eerst besproeid met water door Jurre. Hij is één van de vakantiewerkers die vandaag voor het eerst is. ‘Je moet ergens beginnen’, zegt hij, maar dat lijkt hem niet te deren. ‘Ik vind het heel logisch dat, wanneer je ergens nieuw bent, je jezelf eerst nog moet bewijzen.’ Leuke is dat Jurre zijn moeder hier, ongeveer 25 jaar geleden, ook nog heeft gewerkt op de aardbeienkwekerij als vakantiewerker. We volgen de kar met jonge plantjes en lopen achter Teun aan, die de kar trekt. En die kar trekken doet hij inmiddels al voor het tweede jaar. Vakkundig haalt hij de kar hoog op, om vervolgens één van de gangpaden in te slaan, waar de aardbeiplanten worden neergezet in lange rijen. Ook dit is nieuw voor de (On)Genode Gast, want in haar tijd groeiden de planten nog in het veld, omringd door een warm bed van stro. Als plukkers kroop je dan tussen de rijen door en plukte de aardbeien vakkundig af, tussen je duim en wijsvinger, om ze vervolgens in bakjes te leggen die op een lage kruiwagen stonden. Teun plaatst in de tussentijd de bakjes met jonge planten op de verhoogde stellingen, onder het toeziend oog van eigenaar Gerard Poelman. Hij begint direct met complimenten over Teun. ‘Jongens zoals hij, daar wil je er wel meer van hebben. Hij is correct en ziet het werk. Hij kan ook eindeloos alles aan staan te vegen en daar zijn we ontzettend blij mee. De maatschappij is enorm verandert’, licht hij toe. ‘Waar de jeugd vroeger nog spaarde voor een Levi’s broek, en wist dat ze dan daarvoor moesten werken, dat is tegenwoordig niet meer zo. Maar het ligt niet alleen aan de jeugd, hoor. Alles wordt duurder om ons heen. De prijzen waarvoor we onze aardbeien verkopen, kan eigenlijk niet meer uit.’ Het is duidelijk te zien dat dat hem ook zwaar valt, want de (On)Genode Gast weet dat ze altijd keihard hebben gewerkt om dit bedrijf groter te maken en inkomsten uit te halen. Naast de vakantiewerkers die er zijn, en druk bezig zijn, zijn er ook twee bekende gezichten binnen het bedrijf aanwezig. Wietse, begon ooit als aspergesteker bij het bedrijf op zijn vijftiende. Het is een tweede tak die de familie Poelman, sinds enkele jaren, naast het aardbei kweken heeft opgestart. ‘Ik ben nu 24 en werk hier inmiddels fulltime. Het begon met de asperges, maar mijn hart lag bij het loonwerk dat ze hier ook op het bedrijf verrichtten.’ Nóg een tak van inkomsten dus: gewasbescherming. Ook Anisa staat ijverig mee te helpen bij het vullen van de bakken met de nieuwe plantjes. Zij begon, evenals Wietse op haar vijftiende bij de familie Poelman. Ze is nu 22 en inmiddels geslaagd voor haar hbo-opleiding. ‘Ik heb het hier altijd enorm naar mijn zin gehad en het past ook bij mijn opleiding die ik volgde voor landbouw- en veeteelt. Ik maak dit seizoen nog af en dan zie ik wel wat er weer op mijn pad komt’, geeft ze aan. ‘Ik ben hier inmiddels van alle markten thuis, zowel in de asperges, als in de aardbeien en zelfs inzetbaar voor de markten en de winkel.’ Zo zie je maar weer: Hard werken loont, al willen we dat lang niet allemaal tegenwoordig nog inzien.