‘Ik doe host nooit boodschappen’
Om drekt mor met de deur ien huus te vallen, ik doe host nooit boodschappen. Gewoon, omdat ik der n gruweleke hekel aan heb. Kiek, as mien vrouw aan mie vragt of ik even noar de winkel wil om n pakje botter te hoalen, dan doe ik dat. t Is n gerichte opdracht, doar kin je wat met. Je goan hin, je kieken woar de botter stijt en as je t niet vienden kinnen, dan vroag je even, je pakken zo’n pakje en kloar is Kees. Dat denk je.
Mor zo warkt et tegenwoordeg niet meer. As je t vak vonden hemmen woar de botter stijt, dan begunt de stried. Welke moe-je hemmen. Je begunnen met beslissen, wordt et n pakje of n kuupke. De gedachten goan noar de eettoavel. Doar stoan altied kuupkes. OK. Kloar. Mor dan. Welk mark? Doar kom je dus niet uut, dan doe je mor wat. En ja, der binnen nog n poar andere problemen, wat veur soort botter? Der is keuze uut nogal wat soorten.-Echtebotter-geklaardebotter-biologische, botter-ongezoutenbotter-roombotter-halfbotter-krudenbotter-grasbotter, en dan hei-je ze nog niet eens allemoal.
t Zulfde geldt veur de pindakees. Stoa je noar n hiele rieg potten te kieken en dan moe-je n keuze moaken. Doar verboas ik mij altied weer over. Want ja, ik kiek dan ok noar de pries. Stijt er n pot met et opschrift: “Met hele stukjes pinda”. En dat is dan geliek de duurste. Dat snap ik niet. Ze binnen te beroerd om die pinda’s hielendal aan gort te moalen en ik moet er meer veur betoalen. Of, ze willen op dizze manier aantonen dat er werkelek pinda’s ien zitten, wat bie andern meschien wel niet zo is. Wel t wiet mag t zeggen. t Zel jim doarom wel verboazen dat ik toch n poar keer met de goeie botter thuuskommen bin. Vanuut n soort fotografisch geheugen, zo van: dizze komt mie wel bekend veur. Wat mie verder wel weer goed òfgijt is t volgende. As ik uut de winkel kom en ik loop langs de borrelshop, kiek ik altied even uutzied. En sums stijt er dan, dat de tweede fles veur de halve pries is. Nou, dan vul ik mien veurroad Beerenburg geliek aan met twee flessen, dat is weer mooi verdiend.
t Zel jim dudelk wezen, ik doe gien boodschappen. Goa ok niet met de vrouw met.
Ooit gingen we es n weekendje noar Terschelling, met n bevriend stel. We hadden een appartementje huurd en kwammen op vrijdagmiddag aan en gingen op zundagoavend weer vot. Vrijdagoavend en zotterdagoavend uut eten, dat scheelde, mor we mosten ok twee keer ontbijten. Veur soavends bie de borrel most er wat kommen, dus, toen we van e boot of wadden mosten we doalek boodschappen doen. Ik ben gien spelbreker, dus ik ging met. t Was n regelrechte bezoeking veur mij. Bie elk schap werd menuten laang stilstoan. Welke chips moe-we hemmen, moeten de eier biologische uutloopeier wezen of binnen die te duur. Goan we met mekoar witte wien drinken of rooie. Ik werd er gek van. Want t één was te duur en aander niet lekker genog, goa zo mor deur.
De conclusie is, ik doe ien principe gien boodschappen. Dat veurkomt n barg stress en scheelt n hoop tied ien mien optimistische leven. Mien vrouw is bliede dat ik niet met heur met goa as ze kleren kopen gijt en ik kin miezulf doarbie ok hiel goed redden. Ik heb twee vaste adressen woar ofdat ik hin goa en as ik doar binnen kom, goa ik zitten en krieg kovvie. Ze vroagen wat ik hemmen moet en pakken dat woarvan ze denken dat ik t wel mooi vienden zel. Mien moat wieten ze. Moet altied wel even paazen, mor binnen n haalf uur bin ik kloar en kin weer op huus aan.Hoe makkelek wil je t hemmen. k Bin bliede dat, dat soort zoaken nog altied binnen.
Piet de Vries
Mientje: “Koop aargens aans niet wat et dörp je biedt”.
