Winterkost in de zomer

Een kennes kwam lestdoags laangs met wat nijs. Ze had bij n exclusief kookwinkeltje ien Stad wat biezunders kocht. Ze liet n tulbandvörmege  pan met deksel zien en der zat ok nog n recept ien. ‘Ik heb het al een keer gemaakt en het was best lekker. Het heet poffert en het is  volgens mij echt Gronings.’

Vanzulf had ik et al wel deur toen ze de pan zien liet dat et om een povvertpan ging. Toen ik n lut jonkje was, werd povvert deur moeke moakt en as lekkernij beschouwd. Net gien gebak, mor wel veur as der wat te vieren viel. Ze moek et deeg kloar, goot dat ien e povvertpan, die ien n grote pan met wotter ien e schuur op t vuur zet werd. Noa n pooske, gien idee hoe lang, dat ging meschien ok wel op gevuul, kwam et uut e wotterpan en werd dan ien n theedoek onder de dekens op berre hinleid. Een povvert most noar heur idee noagoaren. Tegen eterstied kwam de pan weer ien e keuken en dan most et, as de povvert goed was, zo uut e vörm vallen. Dat mishotjede nog wel es, dan mog ik de randjes en kantjes lekker opknabbeln. Nou wadden restjes eileks altied al n lekkernij. Niks lekkerder dan met e pannenlikker de mengkuum met sukkeloadepudding of slagroom uut te slikken. En wat te denken van de warme kantkoek, die we loater op e middelboare schoel ien e pauze bij bakker Böcker ien e Walstroat kochten. En dat veur mor n poar centen.

Me dunkt dat povvert net as veul andere éénpansmeelgerechten uut arnoe geboren wadden. Et gerecht het simpele ingredienten: 

150g rozienen

150g krenten

400g zelfrijzend bakmeel

Eier en melk 

Sukker, zolt en citroenrasp veur de smoak. 

Zukswat had elkeneen wel ien huus en aans was et tegen lege kosten te koop. Der worden nou specioale povvertpannen verkocht, mor tulband en cake kon ien één en dezelfde vörm moakt worden. Op toavel kwam er wat smolten butter, brune sukker of stroop op en dan smikkeln.

Et heugt me ok nog dat er thuus een verske zongen werd:

‘Jan Povvert, Jan Pankouk, Jan Eerappeldaif

Zat onder taovel en kreeg wat met slaif,’

Vlak bij Hoogkerk, bie de brug over t olle Hoendiep, leit n streekje dat De Poffert nuumd wordt. Eerder voer doar n veerpont met doar tegenover n boerderij/herberg met de noam ‘De Poffert’. Der wadden meer herbergen op dat streekje, want de schippers, die met bieten op Stad en Hoogkerk voeren, mosten voak lang wachten eerdat ze aan e beurt wadden. Wat doe je dan om de tied te doden. Juust, één kopen. Dat kon ok ien herberg de Pannekoek, de Meelpuil en de Oliebol. Et is n roadsel woarom die herbergen alpmoal noar meelgerechten nuumd werden. Meschien hadden de schippers wel niet zo veul te besteden en deden ze heur noast jenever tegoed aan povvert, euliebollen en pannekoeken. De bietenschepen verdwenen langzoam mor zeker van t Hoendiep en ien 1961 sloot café Boer as leste kroeg van De Poffert.

Bakker Joager ien Gruupskerk moakt nog altied noam met zien povvert. Het is noar mien idee altied ien e winkel te koop en verrekte lekker. Wie dus kennes moaken wil met dit meelgerecht, of zien jeugd herbeleven wil. Doar moest weden.

Of mien kennes ok liefhebber worden is van povvert, werd mij niet helder. Me dunkt dat ze t recept eerst nog n poar keer vannijs perberen moet. Meschien had ze de pan de eerste keer wel wat te vroeg uit t wotter hoald. Of ze was te zuneg met butter en sukker!

Geert Zijlstra 

Mientje: ‘Doe bist een bovverd, vandoag eet we vannijs povvert!’