Vertelcollectief Kom op Verhoal
Zo groot as et mor kin!
Joarenlang heb ik op e Leek ien n bank waarkt. Vanuut Doezum vloog ik doar alle doagen ien mien rode golf hin. Mien opleiding heb ik ien Stad had, drekt uut de schoolbanken met e bus noar de grote stad.
Toen ik veur t eerst n klant helpen mog trof ik et, t was n heule dikke donkere vrouw, zwoar opmoakt, grote ringen ien e oren en overal gold, t zal wel nep west wezen. Ze wol groag geld störten. Jazeker mevrouw, dat kan, zee ik. Ien e Stad most ik heul netjes proaten, wat sums wel moeilek was veur mij. Heur blouse kwam open en ik zag n poar enorme borsten. Uut heur busteholder hiel ze n hiele stoapel geld. Dat geld most ik tellen, t was nog warm ok. Ik, onneuzel wichtje van t plattelaand, wist toen nog niet wat veur vrouw dat was en hoe ze aan dat geld kwam. Mor dizze vrouw, een van mien eerste klanten ben ik nooit vergeten. Ien Stad warken was niks veur mij, minsen binnen heul aans dan bij ons ien t dörp. Ze zeggen niet eens goeiedag, kommen de bank ien en zeggen op n gebiedende toon: Hee zus, dou mie even dreihonderd gulden.
t Is bijna niet meer veur te stellen, mor zo’n 40 jaar leden, kwammen de minsen nog ien e bank om geld te hoalen. Der werd toen nog meest met contant geld betoald.
De pinautomoat en met de bankpas betoalen ien winkels kwam al wel ien opgang, mor de minsen wadden der nog niet aan wend. t Was ok veul gezelleger om binnen ien e bank te kommen en even over t weer of andere zoaken te kletsen. De bankbediendes heurende vanzelf ok veul en konden de roddels of nijtjes bevestigen en deurvertellen.
Bij de pinautomoat wordt er niet proat. Je maggen niet eens ien e buurt van de pinner kommen want de pincode moet vanzelf geheim blieven.
Je mochten vroeger trouwens ok niet met kieken bij t loket, je mosten achter de gele streep stoan blieven veur de privacy van de klant. As t heul privé werd, dan mocht je ien e spreekkoamer. Dat is nou ok aans, alles is open en bloot, je zitten ien n grote hal over je financiën te proaten en elkeneen kin met luustern, of alles gijt online.
As bankbediende stond je achter kogelvrij glas, met n schuufboar bakje brocht je papieren en geld e.d. naar de klant en vise versa. Aan mien kant zat n handvat om t bakje hinneweer te schuven. Veur grotere dingen zat er onder de schuufloa een ruumte om b.v. spoarbuskes deur te geven. Je most wel uitkieken dat de klant niet net zien hand of vingers der tussen stak as je t bakje terug schoof. Gelukkeg is me dat nooit overkommen.
As er n klant binnenkwam en die vroeg om bijveurbeeld 100 gulden, ja guldens hadden we toen nog dan schreef je op n rood formuliertje de naam, rekeningnummer en t bedrag. As de klant geld störten wol most je n blauw papierke invullen. Dan dee je t papier ien t bakje en schoof et noar de klant aan de andere kant van t dikke glas. Je most vroagen om n handtekening en ien welke coupures ze t geld hemmen wollen. Ja, die keus ha-je toen ok al. Tientjes of vier van 25 of één van 100 gulden. Bij summege minsen most je je oor bijna ien t bakje leggen, want deur t dikke glas was t moeilek te verstoan. Veural bij oldern en minsen die wat doof wadden, most ik heul hard proaten. As de klant tekend had deden ze t papiertje weer ien t bakje en ik kon t weer aantrekken. Niet te snel, denk om e vingers. Formulier deruut en t geld ien t bakje weer terug schuven. De klant kon t geld pakken en tevreden zien weg vervolgen (Foto: Beeldbank Groningen, Boerenleenbank Marum).
Op t lest ken je je klanten, wiet je wat ze elke week opnimmen, hoe ze t graag hemmen willen. t Was zelfs zo slim met mij, als ik n klant zag, docht ik drekt aan t bankrekeningnummer van die klant. Toen wadden de nummers nog niet zo lang en deurdat je ze elke week opschrieven mosten, had ik heul wat nummers ien mien kop. k Heb ze trouwens nooit aansproken met et rekeningnummer.
Elke week kwam er n vrouw die altied et zelfde bedrag opnam mor dizze keer wol ze veul meer geld opnimmen dan aans. Vijfhonderd gulden vroeg ze om, gien probleem dat kon wel. Ik vul t rode papiertje ien en schuuf t bakje heur kaant uut.
Ze wel dat ze heur handtekening zetten most, dus doar vroeg ik niet om. Wel vroeg ik heur: Zo groot mogelek? Ze keek me heul vremd aan, mor zee niks.
Ik docht nog: die is zeker zenuwachteg dat ze met zoveel geld over stroat moet straks.
Dus ik pak vijf van honderd en wacht tot ze t papierke ien t bakje dut. Mor ze is nog bezeg met heur handtekening, heul langzaam en heul groot is ze aan t schrieven. Dan leit ze t papierke ien t bakje en ik trek et aan. Oh grote griebel, ze het over t hiele papier heur handtekening zet, echt zo groot mogelek. Ik moet eigenlek verschrikkelijk lachen, mor wil heur niet et idee geven dat ik heur uutlach, want t was mien blunder. Ik heb heur snel et geld uutteld, t bakje terug schoven, t geld werd veileg ien t taske opburgen en doar ging ze. Toen kon ik pas ien lachen uutbarsten om mien eigen domme vroag.
Leneke Struiksma
Mientje: ‘Die t kleine niet eert, is t grote niet weerd!’
