Zeewotter (Tasman deel 1)
Hij was al verscheiden moal met köster Jan Harmszn ien e kerktoren klommen en Jan had dan noar t noorden wezen: ‘Kiek die grauwe strook doar, dat is de zee! En de zee kin dij ver vot brengen, mor et kin ok dien laand en dien leven roven!’ Et was immers nog niet zo laang leden dat er n dikke störm west was rond Lutjegast en vee en minsen verdronken wadden.
Vanòf de tied dat Jan hum vertelde over de zee was Oabel nijsgiereg west. Woar kon de zee hum brengen?
Toen zien pabbe op n dag noar Muntjeziel ging om kool en n tuntje vis te hoalen veur de winterveurroad, hiel Oabel mor niet op te zeuren. Hij wol met, dan kon er weeromreis helpen om de kar te trekken en kon er eindelk de zee es van dichtbij zien. Pabbe wer al wat older en kon de kracht van zien staarke jonge zeun wel bruken. Doarom liepen ze n week loater vanuut Lutjegast eerst n stuk langs de olle Roder-diek richting Griepskerk en toen verder over de Boereweg noar t noorden. Zukse grote boerenploatsen as hier op e klei stoan, hadden ze ja niet ien heur dörp. Oabel keek hum de ogen uut en toen er over t hobbelege pad een peerdenwoagen aan soezen kwam, stoof er aan e kaant
‘Woar zil jim hin?’ zee de voerman en toen bleek dat ze dezelfde kaant op mosten, werd de handkarre met Oabel en Pabbe op e woagen loaden. Ien n floep en n scheet wadden ze ien Muntjeziel. Vlak bij de sluus kropen ze van e woagen òf. Aan e kaant zat n koppeltje soldoaten te dobbeln. Oabel kropt bij de diek omhoog en heurt veur t eerst et ruzen van e zee. Et Wad leit er rusteg bij, strak gries-blauw, met aan e horizon een poar lutje schipkes. Aan e kade leggen vissersbootjes woar viskerlu om hin lopen. Ze hemmen et drok met et uutloaden van t schip. Oabel lopt achter zien pabbe aan noar de viskerlu en al gauw is de koop sloten en hemmen ze n oaker vol met verse vis op e kar stoan. Doar zal moeke wel road met wieten.
Oabel snuuft de zilte lucht van e zee op en bedenkt hoe ver der wel niet kieken kin. Doar aan e overkaant, zal dat Engeland al weden? Dan tikt pabbe hum op e scholder en zeit: ‘Kom we hoalen eerst kolen op e markt en dan kopen we wat te eten en drinken ien e herberg. Kin- we mooi op tied weer op huus aan.
Niet veul loater zetten ze de kar met kolen en vis noast de herberg en goan buten op n bankje zitten. De herbergier brengt wat te drinken en n lekker visje en beide mannen doen zich tegoed aan wat heur toekomt. Eefkes verderop zitten drie mannen met mekoar te proaten en drinken bier of wien of zukswat. Doar het Oabel gien verstand van, mor hij heurt ze luud zweren en zwetsen. Eén man, met n zwarte hoed met n grote veer derop, vertelt over zien reizen noar de Oost. Dat ze met n loading kruden en ziede weerom kommen wadden ien Amsterdam en dat er flink verdiend had aan dizze reis. En wat er allemoal wel niet zien had. Leeuwen, slangen, oapen en hiele mooie oosterse wichtjes. Hij ging zo gauw as et kon weerom noar Batavia of Java. As ze met willen kin hij der wel veur zörgen. Dan kriegen ze waark op e mooiste boot van de beste schipper van Amsterdam. Met n week vertrekken ze en met n joar binnen ze riek. Oabel springt van e bank en ropt: ‘Kin ik ok met?’ De mannen schieten ien e lach “wor doe eerst mor es dreug achter de oren jonkje, dan proaten we wel weer”
De hiele weeromreis drukt Oabel de kar met vis en kool, mor ien gedachten is er ver vot, op vremde kusten met wilde beesten. As er doar toch es kommen zol.
Eenmoal thuus zet Oabel de emmer met vis bij zien moeke op toavel. Ze knikt eerst bliede, mor krigt n bedenkeleke rimpel ien t veurhoofd as Oabel zeit:
‘Moeke ik wil voaren op zee!’
Geert Zijlstra
Mientje: “Moest gien wotter noar de zee droagen!“
