Nog een laatste keer: terugkijken op een geslaagde Avondvierdaagse

Voor wie nog niet online meegelezen heeft, blik ik graag nog even terug op een geslaagde avondvierdaagse. De avondvierdaagse is zo’n evenement waar we met gemengde gevoelens naar uitkijken. Hartstikke leuk als je eenmaal onderweg bent, maar voor dat het zover is, gaat daar best wat voorbereiding aan vooraf. Grootste uitdaging hierin is op tijd de warme prak op tafel. Van een ritme van rond half vijf achter de laptop om nog een uurtje werk af te ronden, moest om 16 uur alles dicht en aan de kant en achter de pannen. Op de eerste avond dacht ik ook prima onder het koken door te kunnen werken, maar gezien de ietwat donker gekleurde stukjes vlees, heb ik me daar niet weer aan gewaagd. Het noodplan van broodjes in plaats van warm eten, hebben we niet één keer uit de kast hoeven trekken, dus ik ben weer wat gestegen in de ‘moederpunten’. Een goede voorbereiding kan verder niet zonder de juiste schoenen. Nou bleken mijn wandelschoenen echt te krap geworden (?). Schijnbaar kan dat op je veertigste ook nog. Na twee avonden het laatste kwartier denken: ‘konden die schoenen maar uit’, wisselde ik ze in voor sneakers. En wonderlijk genoeg bedacht ik me ook pas na twee avonden dat de kids – die geen echte wandelschoenen hebben – veel beter op hun sportschoenen konden lopen. Onmisbaar in de voorbereiding is in ons geval ook de muggenspray. Onze dames kunnen niet heel goed over muggenbulten en hebben juist wel heel lekker bloed, dus we moeten er altijd voor zorgen dat ze goed stinken op dit soort avonden. Nadat de ogen al eens dicht zaten bij ze door een muggenbult die verkeerd uitpakte, leer je wel het sprayen heel serieus te nemen. Op de laatste avond was er nog even paniek: iemand had het flesje niet op de gebruikelijke plek teruggezet en daardoor was het onvindbaar. Dat zijn zo van die grappen. Als laatste moet er dan ook nog een rugzak gevuld worden. Dit jaar was het weer één groot vraagteken. Gaat het regenen, is het warm genoeg? En zo loop je dus alle avonden voor niks met drie jassen in een tas op de rug. Die tas is ook altijd een dingetje. In mijn normale bestaan red ik me goed zonder rugtas, dus die heb ik al jaren niet meer. Daarom loop ik mee met een tas van oudste dochterlief op mijn rug. Dus mocht u me gespot hebben: ik ben zeker niet zelf zo’n paardenliefhebber en de felle kleur is ook niet eentje uit mijn garderobe. Heel belangrijk is dan het snoep. Water natuurlijk ook, maar geen kind die daar over nadenkt. Dat snoep echter, daar zijn ze als de kippen bij. De perfectionist in mij pakte de eerste avond van alles ‘voor het geval dat’ in. Niet handig bleek, want de snoepkonten die onze tweelingdames zijn, meenden dat alles op moest en gingen stuiterend het bed in. Maar onder een ‘good old’ rolletje Mentos, een mini chocolade reepje en wat los grut kom je toch echt niet uit elke avond. Als laatste zoek je goed gezelschap en ga voor een opgeruimd humeur. Het blijkt namelijk elk jaar vooral hartstikke gezellig om mee te lopen.