Maria’s Mooie Mensen 600 4 juni 2024
Ooit deden oudste dochterlief en ik van alles met zijn tweeën. En de eerste jaren dat haar zusjes erbij kwamen, was het nog altijd zij die hele gesprekken met mij voerde, terwijl het andere duo een soort vaste ‘fanbase’ van haar leven vormde. Een dagje met zijn tweeën, is nog altijd intens genieten. Haar zusjes vormen nog vaak trouwe toeschouwers van wat ze doet, maar hebben inmiddels ook een mening en een stem. En ze hebben vriendinnetjes die oudste dochterlief over het algemeen ‘stom’ en ‘kinderachtig’ vindt. Met haar tien jaar wordt ze steeds een beetje meer die halve volwassene – vindt ze vooral zelf ook – en dan is veel van wat je jonge zusjes doen maar saai. Samen brengen we het duo afgelopen weekend weg voor een feestje. ‘Ik vind het echt van die kleuters’, is haar niet te missen commentaar op de andere aanwezige dames van dit feestje. Het duo trekt zich er niks van aan en is al veel te druk met de plannen van die middag. Na nog drie knuffels – ‘zooo overdreven’ – laten oudste dochterlief en ik ze achter om samen op pad te gaan. Ze vindt niks fijner dan samen een rondje door het dorp te maken. We stappen een dierenwinkel binnen waar ze me een hamsterhuis aftroggeld en me bijna zo gek krijgt dat ik gerbrils voor haar aanschaf. Met in mijn gedachten de nog twee hamsters die ze thuis heeft – de bijna driejarige leek te sterven, maar deed dat niet en toen hadden wij uiteraard al een nieuwe gekocht – besloot ik haar de winkel uit te sleuren. Ook neuzen we in de drogist, waar al mijn boodschappen stom zijn: ‘waar is die stomme deo die je nodig hebt’ en zij haar zinnen zet op concealer – ‘ik moet zien hoe dat eruit ziet’ – maar met macramé-touw de deur uit gaat. Het liefst had ze een knuffel aangeschaft, maar daar ben ik voor gaan liggen. Wie vaker meeleest in deze columns, weet vast nog wel dat ons huis ten onder lijkt te gaan aan de knuffels. Onderweg babbelt ze me de oren van de kop af. ‘Later als ik groot ben, wil ik vrijstaand wonen. Ik ga elke dag om zes uur opstaan’, verbaasde blik van haar moeder die denkt aan het uitslapen wat ze echt tot kunst verheven heeft, ‘om de paarden te doen. Eerst ga ik ontbijten, dan doe ik de was’, opnieuw een verbaasde blik van mij, ‘en dan ga ik de hele dag met de paarden bezig’. Ze ontvouwt haar dromen tot in detail. Ze wil soms zelfs even hand in hand lopen en ze spint nog nét niet als een katje, zo geniet ze van de tijd samen. Ik laat haar me overhalen eenmaal thuis één of ander moeilijk macramé project met haar op te pakken en zo vliegen de uren om. Voor we het weten, rollen de jongste dames vol verhalen het huis weer in. Het gaat lang over alle kunstjes die ze in het trampolinepark beheersten. Al snel volgen details zoals wie wat at en wie er wanneer moest huilen. ‘Zie je wel, allemaal kleuters’, merkt oudste dochterlief nuchter op voor ze weer vertrekt uit onze bubbel om met haar vriendinnen te bellen.
