Shop till you drop
De dames en ik zijn gek op een middagje ouderwets winkelen. Zoals dat hoort – tenminste dat vind ik en geef ik de kinderen graag mee – kopen wij vooral lokaal. Praktisch ingesteld als ik ben, laat ik eens per seizoen een rek vol kleren in de lokale kinderkledingwinkel klaar hangen om de garderobes aan te vullen. Zo’n afspraak verloopt altijd volgens hetzelfde stramien. De jongste vindt het lastig te kiezen met haar zusjes erbij, de middelste wil alles wel hebben en de oudste heeft er altijd veel zin in, maar daar laat ze eenmaal terplekke niks meer van merken. Ze heeft een hele uitgesproken eigen smaak en we – de eigenaresse van de winkel en ik – moeten vaak van alles uit de rekken halen voor ze echt wat uitkiest. Tussendoor remmen we de andere twee af die ijverig nog meer aanrukken in hun pashokjes en ook nog eens behulpzaam alles wat ze niet willen, terughangen. Heel behulpzaam scheef op haakjes en niet op de juiste plek. Na twee uurtjes zijn de volwassenen compleet afgedraaid, maar gezellig is het wel. Tussendoor kopen we niet enorm veel aan kleding. We hebben immers een mooie basis al aangeschaft en te vaak winkelen, haalt de glans er ook wel vanaf. In de vakanties wijken we standaard uit richting stad. Toen de dames nog kleiner waren, was het al genoeg om überhaupt daar rond te lopen. Ze zagen voor het eerst een zwerver, de drukte op straat was overweldigend en de fietsers overal waren wel even wennen. Inmiddels zijn ze dat alles wel gewend en zijn ze gek op het rondneuzen in de winkels. Nu de puber op de middelbare school zit, gaan we ook winkels in die ik eerder liever links liet liggen. U weet wel, van die winkels waar je als volwassene je over het algemeen doorlopend afvraagt wat je er eigenlijk doet en waarom die muziek toch zo hard staat. En je je verbaast waarom die kleren toch zo raar zijn? – tegenwoordig dragen die meiden allemaal van die bodysuits die op rompers lijken en waar ik op de wc serieus mee in de problemen zou komen. Afrekenen kan ook echt alleen nog maar via de zelfbediening en toen ik eenmaal hulp vroeg aan jongelui naast me, vonden mijn kinderen dat zo genant, dat ze spontaan allemaal naar buiten liepen. Ik kon het de rest van de dag horen. Gelukkig niet alleen maar dat; ze hielpen me ook een fantastisch nieuw jasje uitzoeken. Tevree stemden ze allemaal in met deze aankoop die volgens één van mijn drietal zelfs wel bewaard mocht worden tot zij hem aan zou kunnen. Dat ik zo blij was dat ik de kassamedewerkster vroeg de kaartjes eraf te knippen, zodat ik hem direct aan zou kunnen, was wél mijn hand overspelen. Prompt stapte het drietal op richting de uitgang, waar ze op een drie meter afstand toekeken hoe ik mijn oude jasje verwisselde voor de nieuwe. ‘Hij staat je wel echt goed mam’, mompelde eentje nog goedkeurend voor we onze shoptrip vervolgden.
