Noordenvelders: Laetitia Schweitzer heeft een diepgeworteld verlangen bij te dragen aan vrede

RODEN - Wie op een zaterdagochtend door het Mensingebos wandelt, kan haar zomaar tegenkomen: in stilte, genietend van de natuur, ongeacht of de zon schijnt of de regen op haar poncho klettert. Laetitia Schweitzer (70) is een echt buitenmens, maar bovenal een mens tussen de mensen. Al dertig jaar woont ze in Roden, waar ze na een indrukwekkend leven in het buitenland neerstreek. Haar drijfveer? Een diepgeworteld verlangen om bij te dragen aan vrede, menswaardigheid en verbinding.

Geboren in Utrecht en deels opgegroeid in Haren, trok Laetitia na haar jeugd de wereld in. Haar hart lag bij ontwikkelingswerk. “Van jongs af aan is dat een verlangen geweest,” vertelt ze in haar woning in Roden. Daarbij speelde haar achternaam een bijzondere rol. “Mijn achternaam is Schweitzer. En er is iemand die Albert Schweitzer heet. Hij was arts in Lambaréné in Afrika. Eigenlijk ben ik met zijn beeld opgegroeid. We noemden hem thuis Oom Albert, al denk ik niet dat we echt familie waren. Voor mijn gevoel was hij dichtbij.”

In zekere zin trad ze in zijn voetsporen. Als ergotherapeute werkte ze zes jaar in Zimbabwe en vervolgens enkele jaren in Nepal. Later vervulde ze steeds vaker coördinerende functies. “Ik ben ergotherapeute van huis uit. Fysiotherapeuten zijn meer met het lichaam bezig, wij kijken vooral naar hoe mensen zich in het dagelijks leven kunnen redden.”

Ongeveer dertig jaar geleden keerde ze met haar gezin terug naar Nederland. Tijdens de zoektocht naar een woning in het Noorden stuitten ze op een advertentie voor een huis in Roden. Inmiddels woont Laetitia al geruime tijd in haar tweede woning in het dorp. “Ik ben heel blij met dit plekje. Het is voor mij precies een goed formaat dorp: niet te groot en niet te klein. Er is van alles mogelijk en ik heb hier een fijn sociaal leven. Tegelijkertijd voelt het niet beklemmend. Ik denk dat ik hier wel blijf.”

Na haar buitenlandse jaren werkte ze lange tijd in de palliatieve terminale zorg. Daarnaast gaf ze haar creatieve kant steeds meer ruimte. Ze sloot zich aan bij de Teken- en Schildergroep Roden, een vereniging met zo’n 250 leden. “Sindsdien schilder ik daar elke week. Ik ben een amateur in de zin dat ik schilder wanneer ik er zin in heb, maar ik vind het ontzettend leuk en ontspannend. Ik schilder vooral landschappen en natuur.

Hoewel ze onlangs stopte met haar vrijwilligerswerk bij kunstencentrum K38 om meer tijd te hebben voor haar tuin, schilderen en lezen, blijft haar agenda goed gevuld. “Elke dag is anders. Ik ben met allerlei activiteiten bezig.”

Zo is ze penningmeester voor het Noorden van de “Jacobsclub”, de vereniging voor wandelaars (en fietsers) naar Santiago de Compostela. “In het Noorden hebben we ongeveer zevenhonderd leden. Elke maand organiseren we een activiteit, zoals een wandeling of culturele bijeenkomst.”

Haar liefde voor wandelen en haar betrokkenheid bij anderen komen samen in de Vredeskring Roden. Samen met haar vriendin Yvon richtte ze dit initiatief eind 2023 op, na een lange wandelreis. “We zagen zoveel ellende in de wereld en wilden daar iets tegenover zetten. Hoe kunnen we zelf moed en hoop houden? Toen ontstond het idee voor een vredeswandeling.”

Dat idee groeide uit tot een terugkerende bijeenkomst op het pleintje bij de Trekpleister in Roden: een Vredeskring. Iedere drie maanden komen daar ongeveer vijftig mensen samen. “We beginnen met muziek en een korte inleiding. Daarna zijn we twintig minuten stil. Echt stil. Je hoort het verkeer en stemmen op de achtergrond, maar wij zwijgen. Daarna zingen we samen ‘Dona Nobis Pacem’ – geef ons vrede. Wie wil kan daarna napraten bij een kop koffie in de Doopsgezinde Kerk. Ook vriendinnen Elly en Marjan horen tot de vaste kern van de Vredeskring.”

Voor Laetitia is die gezamenlijke stilte meer dan een symbolisch gebaar. “Het is nodig om de moed erin te houden. Om niet onverschillig te worden. Wij hebben het hier goed, maar veel mensen hebben het niet goed. Als je dat met elkaar deelt, voel je dat er ook een positieve kracht kan ontstaan. Dat geeft hoop. Alleen is het moeilijk, maar samen lukt dat beter. We kunnen de geopolitiek niet veranderen, maar we kunnen wel ons eigen hart openhouden. Dat vind ik heel belangrijk.”

Die betrokkenheid blijkt ook uit haar deelname aan de Nacht van de Vluchteling. “Ik vind het heel belangrijk om aandacht te besteden aan het lot van vluchtelingen, wereldwijd.”

Daarnaast organiseert ze iedere eerste zaterdagochtend van de maand een stiltewandeling van zes kilometer door het Mensingebos. “Iedereen kan meelopen. Meestal zijn we met een klein groepje. We wandelen zes kilometer, in stilte. Of het nu regent of niet, dat maakt niet uit. En elk seizoen heeft zijn eigen schoonheid.”

Voor Laetitia hangt alles met elkaar samen: natuur, stilte, ontmoeting en medemenselijkheid. “Voor mij staat alles in verbinding met elkaar. Het leven en menswaardigheid vind ik ontzettend belangrijk.” Het is een overtuiging die als een rode draad door haar leven loopt en die ze, zowel in haar werk als in haar vrijwilligersactiviteiten , iedere dag opnieuw vorm geeft.