‘Ik moest er zijn voor hen en dat gaf gewoonweg ontzettend veel voldoening’

RODEN - Inmiddels woont ze alweer zevenendertig jaar in Roden en is ze volledig geïntegreerd, maar toch verraad haar accent nog steeds wel haar herkomst. ‘Misschien ga ik nog wel steeds te veel met Tukkers om hoor,’ lacht ze. De sfeer is ontspannen, zoals altijd bij haar in huis. Dit is dan ook één van de huizen in Noordenveld waar de deur altijd open staat, iedereen welkom is en slechts zelden stiltes vallen. In 2017 komt haar man Gerard te overlijden en stond haar wereld en dat van haar gezin op zijn kop, maar ze is een positief ingesteld persoon, pakte de draad weer op en is zeker niet stil gaan zitten.

Ze werden al jong ouders en toen haar man graag een andere baan wilde en deze vond in Groningen kwam dan ook de beslissing om te verhuizen naar Roden. ‘We woonden in Enschede in een heel gezellige wijk, jonge gezinnen en inmiddels hadden we een dochter, twee zonen en ons vierde kindje was op komst. Maar we waren jong, dus de keuze om te vertrekken was in eerste instantie nog niet zo heel spannend. Tot er dan daadwerkelijk verhuisdozen in de woonkamer staan en je uiteindelijk wordt uitgezwaaid door de hele buurt, met veel gebrul,’ zegt ze lachend, ‘tja dan komt het besef van je nieuwe leven.’ Toch weet ze makkelijk in te burgeren in Roden en zit al vrij snel in de ouderraad van basisschool de Tandem, waar de oudste kinderen inmiddels heen gaan. Ze vind hier volledig haar draai en is vrijwel overal bij betrokken, iets wat ook kon omdat ze overdag huisvrouw was. 

Wanneer hun jongste zoon zes jaar is besluit ten Berge dat ze ook graag weer aan het werk wil. Ze heeft een verleden in de administratie, maar wist al vrij snel dat ze dat niet meer wilde. Via een WerkervaringsPlek -WEP- krijgt ze de mogelijkheid om enkele maanden aan de slag te gaan bij Stichting de Zijlen. De zorg blijkt bij haar te passen en ze wordt aangenomen als werkneemster. ‘De zorg moet bij je passen vind ik. Daarbij had ik natuurlijk inmiddels ook al wat levenservaring opgebouwd en ook de zorg voor een - groter - gezin helpt je zeker om beter met bepaalde situaties om te kunnen gaan,’ zegt ze. In 2020 is ze uiteindelijk gestopt bij de Zijlen. ‘Ik verleende inmiddels al enkele jaren ambulante zorg en ik moet dan ook zeggen dat ik dat vooral eerst wel heel erg miste hoor, het directe contact met de mensen die jouw hulp nodig zijn. Voor hen kon ik echt iets doen wat van betekenis was. Ik moest er zijn voor hen en dat gaf gewoonweg ontzettend veel voldoening.’

Ze kan dus gaan genieten van haar pensioen en besluit allereerst er op uit te gaan met de camper die ze samen met haar oudste zoon en schoondochter heeft gekocht. Niet zomaar even een tripje naar Twente, maar naar familie die in Hongarije woont. ‘Tja, als je het doet moet je het ook gelijk goed doen,’ lacht ze. ‘Ik was vanuit De Zijlen al gewend om op een bus te rijden en de laatste periode van Gerard zijn ziekte reisden we ook veel af naar Duitsland voor behandelingen, dus ook afstand was geen probleem.’ Door de ervaring met het rijden met de bus en de camper komt dan ook het idee bij haar om te reageren op een advertentie Stichting voor Vervoer Ouderen Noordenveld - VOR - . ‘Ik ben een mensen mens en het is gewoonweg heel dankbaar werk wanneer je iemand ten dienste kunt zijn op een manier waarop ze dat zelf niet meer kunnen.’

In die tijd komt er ook eer oproep voorbij van de Voedselbank in Roden en ook daar meldt ze zich voor aan. ‘Een mooie combinatie van een bezigheid welke veelal individueel is, zoals op de bus en een bezigheid bij de voedselbank waarin je in een groep werkt. Inmiddels ben ik daar dan ook coördinator samen met twee andere vrijwilligers en vind ik het vooral ook leuk om betrokken te zijn bij het hele proces van de Voedselbank. Mensen melden zich aan bij ons en dan worden ze vervolgens gescreend door Humanitas. Wanneer blijkt dat ze in aanmerking komen voor de Voedselbank dan zetten wij hier alles voor hen in gang, zodat ze één keer per week bij ons langs kunnen komen om hun “boodschappen” te doen. Ook dit is gewoon dankbaar werk, al zien we wel dat het klantenaantal afneemt. De drempel is voor velen wellicht toch te hoog?’ Daarbij kijkt ze dan ook vooral bedenkelijk. ‘We zijn vandaag de dag veel te veel afhankelijk van regeltjes en administratieve rompslomp, de menselijke maat wordt vergeten. Dat zou ik toch graag willen veranderen voor hen die het echt nodig zijn.’