‘Ik wil er gewoon staan voor de agrarische sector en doe dit dan ook voor “ons”
VEENHUIZEN - Tijdens de opening van de jaarbeurs werden de genomineerden bekend gemaakt voor de Ondernemersprijs 2024. Voor de rubriek de Noordenvelder gingen we langs bij deze ondernemers en vroegen hen naar hun ondernemingen en nemen een kijkje in hun privéleven. De tweede ondernemer die genomineerd is, is melkveebedrijf Riedstra-Hoving.
We rijden het immer nette terrein op van de familie Riedstra-Hoving en openen de eerste deur die we tegenkomen. Het is te hopen dat er achter deze deur meteen iemand aanwezig is, want uit ervaring weten we dat dit boerenerf groot is en dat we aardig wat meters zullen moeten lopen om iemand van de familie Riedstra te treffen. Gelukkig zijn daar Lisan en Emma Riedstra aanwezig in de keuken en worden we meegenomen, door de vrouw des huizes, naar de kantine die grenst aan de koeienstal en is het eerste bakje koffie al snel een feit. En tja, levende have houdt niet altijd rekening met de planning van een boer, dus starten we dan eerst maar samen met Lisan het interview en zien we wel wanneer Jappie Riedstra aanschuift.
De boerderij is al in handen van de familie sinds 1970 en Riedstra en zijn vrouw en hun dochter zijn de derde generatie die actief zijn op de boerderij. ‘We werken samen met het gezin van Jappie’s broer, Dirk, en met de buren de familie Tolner,’ vertelt ze. ‘Ik help ook mee op de boerderij, maar werk daarnaast ook nog drie dagen, want ik vind het belangrijk om ook gewoon zelfredzaam te zijn en sociale contacten te onderhouden buiten het boerenerf. Pake en beppe kwam hier dus in 1970 en zij hadden zeven kinderen en vier daarvan woonden nog thuis. Ze noemden ze hier ook wel “The Beatles”, de jongens hadden allemaal zo’n matje in de nek,’ en ze lacht. ‘Heit en mem namen het daarna over en pake en beppe verhuisden naar de woning hiernaast en nu wonen wij hier dus.’
Inmiddels komt Jappie Riedstra binnengelopen, hij gunt zichzelf ook een bakje koffie en neemt plaats tussen zijn vrouw en hun dochter. ‘We hopen uiteraard dat er nog een vierde generatie volgt, daar zijn we nu ook hard voor aan het werk, maar,’ kijkend naar dochter Emma. ‘Ze vindt koeien leuk, maar houdt ook van paarden en vind akkerbouw ook interessant, we zien het wel.’ Het bedrijf telt inmiddels tien werknemers die voor ongeveer 200 uur samen taken op het bedrijf op zich nemen en zonder hen kunnen ze ook gewoonweg niet en het geeft hen de vrijheid om een keer weg te gaan. ‘Maar als je Emma vraagt waar ze heen wil op vakantie, dan zegt ze Eikenlaan 10,’ lacht Riedstra.
Naast de werknemers helpt ook de familie nog steeds mee op het bedrijf. ‘Pake is hier iedere dag,’ zegt Emma. Iedere donderdag komen drie ooms van Riedstra terug naar de boerderij en helpen met “hand- en spandiensten en ook een tante komt één keer per week mee. ‘De mannen verrichten klusjes en tante houdt de kantine schoon,’ vertelt Riedstra. ‘Prachtig vind ik dat. Het is de zachte kant van het bedrijf, het samenzijn en werken zo met elkaar. We hebben vierhonderd koeien en ik vind het gewoon prachtige beesten. Al vanaf mijn vierde wist ik dan ook dat dit was wat ik wilde. Sterven in het harnas, dat is wat ik wil.’
Riedstra is trots op de nominatie en steekt ook niet onder stoelen of banken dat hij graag zou willen winnen. ‘Ik kan uren over mijn bedrijf praten, dus dat was dan ook geen probleem tijdens het opnemen van het filmpje voor de Ondernemersprijs. ‘Ik wil er gewoon staan voor de agrarische sector en doe dit dan ook voor “ons”. Wij zijn al jaren bezig om onderdeel uit te maken van onze samenleving, acceptatie vanuit de mensen om ons heen, maar ook deelnemen in de eisen die de wet aan ons stelt. Wij gaan daarin mee, want als je dat niet kunt dan moet je gewoon stoppen als veehouder. Makkelijk is het zeker niet hoor, want de druk wordt steeds hoger en dat vind ik wel lastig.’ Het besef dat ze zichzelf graag willen laten zien als veehouderij en als genomineerde voor de Ondernemersprijs komt dan eigenlijk ook pas wanneer ze de peiling zien en er wordt gestemd in de jaarbeurstent tijdens de opening, ze stijgen er boven uit. Nu rest ons nog een foto en ja, daarvoor moeten er toch koeien, kalfjes, op de achtergrond, nette kleertjes even aan en grote stappen door het weiland voor het huis, die toch vol ligt met de welbekende “bruine hopen”.
