‘Ik probeer te genieten van iedere dag’

RODEN - Hij woont aan een rustig hofje, bijna in het centrum van Roden, sinds 2007. Hij heeft er goed naar zijn zin, al is het uitzicht aan de achterzijde op dit moment wat minder. Waar hij eerder genoot van een leeg veld, waar ‘s nachts nog de vossen overheen liepen, kijkt hij nu aan tegen één grote bouwput. Cor Emmens, voor intimi ook wel Corretje, vindt het jammer dat hij straks allemaal woningen in zijn achtertuin heeft staan, ‘maar ja, die fietscrossbaan was ook niets,’ lacht hij. Lachen, dat doet hij graag. ‘Je moet genieten van elke dag die je krijgt’, zegt hij. En daar heeft hij ook zeker gelijk aan, want met zijn 55 jaar heeft hij al het nodige voor de kiezen gehad. ‘En toch ben ik er nog steeds.’ 

Hij groeit op in Foxwolde, samen met zijn ouders, broer Piet en zus Jannie. Zijn ouders hebben een boerderijtje, houden zes melkkoeien en daarnaast werkt zijn vader nog bij het waterschap. Wanneer zijn ouders beide komen te overlijden, verblijft hij nog een jaar alleen op de boerderij. Zijn eerste insteek is om de boerderij te verkopen en te verhuizen naar Roderwolde. Helaas besloot het lot anders, want in 2007 krijgt hij een epileptische aanval en hij blijkt een tumor in zijn hoofd te hebben. Gelukkig is het operabel en de tumor kan voor 90% worden weggehaald. ‘De laatste 10% hebben ze laten zitten, want ze waren bang dat het anders mijn spraak zou aantasten,’ legt hij uit. De verwachting die hem wordt meegegeven vanuit het ziekenhuis is dat hij nog tussen de drie en zeven jaar te leven heeft. Om de tumor onder controle te houden moet hij daarvoor ieder jaar terugkomen voor een scan. ‘Maar inmiddels zijn we dus al zeventien jaar verder!’ Al die jaren leeft hij zijn leven, werkt en geniet van zijn hobby biljarten en neemt hij zijn taken als verkeersregelaar, tijdens de activiteiten van Volksvermaken Roden, zeer nauwkeurig. ‘Mijn grootste hobby is biljarten. Dat doe ik inmiddels al ruim 35 jaar. Ooit begon ik bij de biljartclub bij Maarten Koekje in Foxwolde, Koekje Kroe, ik heb het ook niet bedacht hoor,’ en hij lacht om zijn eigen uitspraak. ‘Daarna ben ik bij de biljartclub van Foxwolde gegaan, waar ik inmiddels ook voorzitter van ben sinds zes jaar en ga ik iedere zondagavond biljarten bij Onder de Linden in Roden.’ Alweer een glimlach op zijn gezicht, want ook de naam van die club is opmerkelijk te noemen: De Mollen. Wanneer hij in 2008 in Roden komt wonen komt hij bij de verkeersregelaars terecht van de Bomenbuurt. En daarmee fleurt zijn gezicht opnieuw op. ‘We hebben al zoveel meegemaakt met elkaar, als verkeersregelaars. Ik was in het begin vooral betrokken bij de Rodermarktparade. Heb zelf een paar keer mogen rijden met een wagen en ik stond als verkeersregelaar paraat met een tractor, voor het geval er wagens in de problemen kwamen. En later werd ik door Volksvermaken ook gevraagd om te assisteren tijdens de korte baan draverij.’ Op de kast prijkt een Oorkonde van Volksvermaken Roden. ‘Die heb ik gekregen op 28 januari 2024. Ze hebben mij toen tot Lid van Verdienste benoemd.’ En daar is hij zichtbaar trots op. ‘Ik begon in 2023, vlak voor de Rodermarkt te kwakkelen met mijn gezondheid. Er volgden enkele onderzoeken en het bleek dat ik blaaskanker had. Ik moest toen door de scan en kwamen ze erachter dat ik een tumor op mijn linker nier had zitten van negen centimeter. Na drie zware chemo’s te hebben gehad was het helaas niet beter geworden en de kanker had zich uitgebreid op meerdere plaatsen in mijn lichaam.’ Toch geeft hij ook nu niet op, want wanneer de arts zegt dat ze immuuntherapie willen gaan opstarten, ook al is er maar een overlevingskans van 20%, grijpt hij deze met beide handen aan. Het is een zwaar traject tot op de dag van vandaag, één die vooral veel energie van hem vergt. Fietsen mag hij niet meer en een scootmobiel biedt uitkomst. Ook zijn werk, voor Novatec, wordt op een laag pitje gezet. ‘Ik ben al 25 jaar gestationeerd bij de Golfbaan in Roden, waar we onderhoudswerkzaamheden verrichten. Op dit moment werk ik halve dagen, ik kan het zware werk gewoonweg niet doen nu.’ Over vier weken gaat hij opnieuw door de scan om te zien of de immuuntherapie heeft aangeslagen. ‘Er zijn al veel kankercellen verdwenen, maar ik moet eigenlijk uitkomen onder de 30%. De dokter heeft weleens tegen mij gezegd: Jouw wil om te leven is gewoon heel sterk en daarom kan je dit ook aan. Ik ben dan wel ziek, maar voel mij verder best heel goed. Vorig jaar was ik om deze tijd nog maar 45 kilo en dachten veel mensen om mij heen dat ik het niet zou halen, maar ik ben er nog!’