‘Dat was de gelukkigste tijd van mijn leven.’

NORG - De Noordenvelder van deze week heeft veel te vertellen. Dit komt niet alleen door dat ze hier al een hele lange tijd woont, maar ook omdat ze een uitgebreide en vooral succesvolle carrière achter zich heeft. Lonia Schölvinck is in 1940 geboren in De Baarsjes, in Amsterdam. Ze had haar eigen, populaire kledinglijn en is nog steeds geliefd beeldend kunstenaar. We beginnen even bij het begin.

‘Op de lagere school in Amsterdam verveelde ik me. Ik had alles altijd snel af en mocht dan in het hoekje van het klaslokaal een boekje gaan lezen,’ vertelt Schölvinck. Na de lagere school ging ze naar het Fons Vitae Lyceum in Amsterdam-Zuid. Tekenen en Latijn vond ze daar het leukste vak. ‘Ik wilde heel graag naar de kunstacademie, maar mijn ouders vonden dat geen echte opleiding.’ Daarom ging Schölvinck overdag werken en volgde ze ‘s avonds de Rietveld avondacademie. ‘Na twee jaar moesten we een richting kiezen. Ik vond mode ondertussen ook erg leuk, maar dan vooral het ontwerpen ervan. Toen ben ik naar de Vogue modeacademie gegaan en ben ik cum laude afgestudeerd.’ Na deze opleiding is Schölvinck als mannequin begonnen bij Charles Collignon. Hier ontwierp ze kleding voor jonge vrouwen. ‘Dit werd een groot succes, want in die tijd had je alleen vrouwen- en kinderkleding.’ In de 60’er jaren kwam er een grote aardverschuiving in de modewereld. Schölvinck heeft nog een tijdje geschreven voor het vakblad Textrend. Hier kreeg ze een perskaart, waarmee ze alle grote modeshows van dichtbij mocht meemaken. ‘Christian Dior, Nina Ricci, alle grote namen kwamen daar voorbij.’ Ook heeft Schölvinck nog een tijdje in Parijs gewoond. Hier liet ze zich inspireren door al het moois dat daar in de etalages hing. Eenmaal terug in Nederland wilde ze graag haar eigen kledinglijn beginnen, met zelf ontworpen kleding. Omdat er op dat moment een groot confectiecentrum werd gebouwd in Amsterdam-West, kon zij een grachtenpand aan de Singel huren. De Franse vertaling van singel is la corde, en zo werd haar merk geboren: Lacorde; “Voor dochters die net iets anders dan hun moeders willen dragen.” In de RAI wordt jaarlijks de kledingbeurs ‘Fashion Week’ gehouden. ‘Mensen kenden mij ondertussen en wilden daar wel een standje voor mij neerzetten. Zelf had ik daar nog helemaal geen geld voor, maar het zorgde voor een vliegende start.’ Schölvinck was geïnspireerd door de kleding voor jonge vrouwen en ontwierp met een Franse touch. ‘Toen ik kinderen kreeg, heb ik samen met mijn man een vakantiehuisje in Drenthe gekocht.’ Hier reed de familie Schölvinck ieder weekend en vakantie naartoe. ‘In Amsterdam woonden we aan de grachten en dat vonden we geen plek voor kinderen om op te groeien. Daarom zijn we rond 1980 naar Steenbergen verhuist.’ In Steenbergen genoot de familie van de rust, de natuur en paarden. ‘Dat was de gelukkigste tijd van mijn leven’, vertelt Schölvinck. Later is de familie naar Norg verhuist en daar woont ze nu nog steeds. Met Lacorde is ze ondertussen gestopt en zette Schölvinck zich in als freelance modeontwerpster. Het Alfa-college in Groningen vroeg haar ondertussen of ze daar misschien het vak modevormgeving wilde geven. ‘Dat was echt een hele leuke tijd, met hele talentvolle leerlingen.’  In Norg had de familie een paardenstal op het erf. Toen deze overleed, is het bijgebouw omgetoverd tot een atelier. Hier begon Schölvinck steeds meer te schilderen en is zo beeldend kunstenaar geworden. Haar werken werden goed verkocht in binnen- en buitenland. Ook zorgde Kunstuitleen Drenthe ervoor dat haar kunst gehuurd werd door bedrijven en particulieren. Zelf stond de onderneemster regelmatig op tentoonstellingen. Haar inspiratie haalt ze onder andere uit de prachtige, kleurrijke tuin die aan het atelier grenst. Ook schildert ze graag paarden; op de Zuidlaardermarkt, op het strand, of gewoon zomaar. Ook al staat er niets meer in de tuin, de liefde voor paarden is nooit verdwenen. Een ander opvallend onderwerp aan haar werken zijn de boten en havens. Schölvinck schildert veel op zeildoek, wat een bijzondere twist aan haar werken geeft. ‘Als ik hier in mijn atelier zit, voel ik mij een bofkont. En ik blijf lekker bezig. Ik kan me niet voorstellen dat ik op de bank ga zitten. Ik schilder omdat ik weet dat ik het toch niet laten kan. Heerlijk toch?’ Dat Schölvinck niet graag stilzit, is wel duidelijk. Ook in het schilderen bleef ze ondernemend. Zo gaf ze tekenles op scholen, en praktijklessen aan de Nörger Varvers. Ondanks dat haar modecarrière nu achter haar ligt, is Schölvinck nooit gestopt met schilderen. ‘Ik kan me ook niet voorstellen dat dat ooit gebeurd, want ik heb daar nog altijd ontzettend veel plezier in.’