Ans Advocaat
PEIZE - Aan de Hooghaar 1 in Peize prijkt een verbouwde boerderij, De Paardestal, in het mooie landschap. Meteen al bij het betreden van de oprit komen de contouren van de boerderij in zicht en is het duidelijk dat hier iemand woont met “groene vingers”. Trotse eigenaresse van het pand is Ans Advocaat, velen zullen haar kennen als juf Advocaat, of kennen haar van de winkel die ze voorheen had in combinatie met een expositieruimte, De Paardestal. ‘Zo af en toe, wanneer ik een rondje rijd in de buurt, zie ik nog weleens spullen bij mensen in de tuin staan die ik voorheen in de winkel verkocht.’
De ontvangst is aan de zijkant van de verbouwde boerderij, waar een prachtige houten deur toegang biedt tot wat vroeger de stal was. Het is nog vroeg in de ochtend, dus de schuur voelt nog koud aan. De schuur was tot afgelopen zondag ingericht als expositieruimte voor de deelnemers, 22, van de Open Atelierroute Noordenveld 2025. ‘Op 11 mei vond hier de opening plaats van de Open Atelierroute Noordenveld’, vertelt ze trots. ‘Ik besefte mij vandaag pas dat dit alweer de achtste keer was, dat het hier plaats vond. Bezoekers van de Open Atelierroute Noordenveld hadden twee dagen de tijd om bij diverse kunstenaars in Noordenveld langs te gaan die zich hiervoor hadden aangemeld. Uiteindelijk is het idee gekomen om voor de bezoekers die niet konden langskomen bij de opening, de werken van de kunstenaars hier te exposeren in De Paardestal. Dit kon nog tot 1 juni, iedere zaterdag en zondag.’
Ze is zelf geen kunstenaar, nou ja in ieder geval niet op het doek. Ze werd geïnspireerd door kunst toen ze op de Middelbare Meisjes School (MMS) zat in Leeuwarden. ‘We hadden daar vakken als literatuur en kunstgeschiedenis. Ik interesseer mij dus wel degelijk voor kunst, maar de enige kunst die ik maak, verwerk ik met mijn handen buiten’, zegt ze lachend. En daarmee doelt ze op de grote tuin die rondom de boerderij ligt. Het is duidelijk dat ze daar heel veel plezier uithaalt, want ze beging meteen te stralen wanneer ze daarover praat. De tuin is een oase van diversiteit aan planten en hagen, allen duidelijk met oog voor groen onderhouden. ‘Als klein meisje was ik al veel te vinden in de tuin, had ik er al plezier aan. Toen ik uiteindelijk als vrijwilliger aan de slag ging bij de Hortus Botanicus in Haren leerde ik nog veel meer over diverse planten en bloemen. Als het vanmiddag mooi weer is, ga ik dan ook weer even lekker in de tuin aan de slag’, en daarmee kijkt ze reikhalzend naar buiten. Stilzitten kan ze dus niet en naar eigen zeggen is dat ook de reden dat ze dit alles nog steeds kan onderhouden. En geniet ze ook volop van de mensen die langskomen voor de bezichtiging van de exposities die ze heeft en de viooltjes dag die ze organiseerde en de plantjesdag.
Het idee voor het inrichten van een winkel, De Paardestal, komt wanneer zij en haar man de boerderij in 1978 kopen. ‘Mijn man werkte in Groningen en via een collega van hem hoorden wij dat Peize een fantastisch mooi dorp was. Eerst hebben we een paar jaar in het centrum gewoond en daarna kochten we de boerderij, die op dat moment nog van de familie Ensing was. Wij waren dan ook de eerste bewoners die geen familie waren. Ik heb uiteindelijk mijn baan in Dokkum opgezegd, als juf. In het begin heb ik nog veel invalwerk gedaan als juf hier in Peize op de Altena School, De Pol School en de Centrum School. Daardoor heb ik hier ook een heel groot netwerk opgebouwd en ik kom nog steeds oud-leerlingen tegen’, zegt ze trots. ‘Toen de combinatie van het lesgeven en de verbouwing hier teveel werd, ben ik aan de slag gegaan als vrijwilliger bij de Horus Botanicus in Haren.’ Ze laat zien wat de indeling van het huis vroeger was, bij het aanschuiven aan de keukentafel. ‘Deze open keuken bestond vroeger uit drie kamers: de pompstraat, een keuken en een woonkamer.’ Door de ramen is het genieten van de tuin rondom het huis en lopen er in het weilandje achter de boerderij twee ezeltjes. ‘Ik ben bang voor paarden, maar wij hebben altijd een voorliefde gehad voor ezeltjes. Die zagen we veel op onze reizen die we maakten door Zuidelijk gelegen landen. Ons eerste ezeltje kochten we op Nienoord in Leek.’
De winkel aan huis werd een plek waar veelal materialen gekocht konden worden voor in de tuin. ‘En daarnaast had ik iedere zomer ongeveer twee exposities.’ De winkel bestaat inmiddels al enkele jaren niet meer en ook viooltjesdag organiseert ze niet meer. ‘Samen met Groei en Bloei organiseer ik nog wel ieder jaar een plantjesdag en voor wat betreft de exposities zie ik wel wat er op mijn pad komt’, geeft ze aan. Maar duidelijk is dat hier een gelukkige vrouw zit, een “mensenmens”, die nog volop geniet.
