‘Ik ben altijd ambitieus gebleven’
PEIZE – Ze zit al heerlijk aan een bakje koffie, op het terras bij hen thuis. Titia Snip geniet van het ochtendzonnetje dat langzaamaan doorbreekt en van hun weelderige tuin, samen met haar man Marco en hun zoon. Ze wonen in een prachtig verbouwde woning aan de Vrieserweg in Peize, waar ze volop kan uitoefenen wat ze het liefst doet: bezig zijn met hoofd en hart. Aan de wand prijkt een papier met drie basisregels die iedereen zichzelf vast weleens heeft gesteld: Wie ben ik, Wie wil ik zijn en Wat/Wie houdt mij tegen?
Ze groeit op in Kornhorn en geniet volop van de jeugd die ze daar doorbrengt. ‘Ik stond als tweejarige peuter al met een rugtasje in de woonkamer’, lacht ze. ‘Klaar om naar de peuterspeelzaal te gaan.’ Na de peuterspeelzaal volgde voor haar een fantastische tijd op de basisschool in Kornhorn. ‘Mijn ouders hadden een eigen winkel, aan huis, en iedere dag stond mijn moeder klaar met een kopje thee. Als het dan druk was in de winkel, ging ik gewoon met dat kopje thee, mee de winkel in. Daarnaast kende ik veel vrijheid en kon ik zijn wie ik was. Vooral het struunen door de weilanden om ons heen vond ik geweldig om te doen.’
Die vrijheid raakt ze kwijt wanneer ze naar de middelbare school in Leek gaat en dat vindt ze dan ook een lastige en ongemakkelijke tijd. ‘We hadden een heel hechte klas op de basisschool, maar ik was de enige die naar de middelbare school in Leek ging, omdat ik Havo/Atheneum kon doen. Het voelde daar alsof ik ineens werd geacht om mij als “meisje’ te gaan gedragen, terwijl ik altijd veel liever bij de jongens was. Ik heb die tijd dan ook doorstaan door veel te leren, te sporten en in de weekenden was ik veel op de camping. Daar zat mijn vrijheid.’ Ze behaalt haar Havo diploma uiteindelijk met goede cijfers en gaat op haar 17de jaar op kamers wonen in Leeuwarden. ‘Ik wilde gewoon weg’, lacht ze. ‘Een eigen leven leiden, daar was ik aan toe. En dan wilde ik rechter of advocaat worden. Ik wilde de wereld veranderen, mensen aansturen en vooral ook rijk worden.’
Ze kiest voor een opleiding waarbij ze vooral de vakken kan uitoefenen waar ze goed in is: economie en wiskunde. Helaas kreeg de gekozen opleiding al na een week kamp een andere wending. ‘Toen ik daar zat dacht ik: Of 100 mensen zitten verkeerd of ik zit hier verkeerd. Conclusie? Ik zat daar verkeerd’, en daar moet ze dan ook hartelijk om lachen. Ze besluit een andere richting te kiezen, maar ook op die opleiding voelt ze zich niet thuis. ‘Ik was alleen maar bezig met waar ik goed in was en niet meer waar ik blij van werd.’ In die tijd leert ze ook haar man Marco kennen en ze merkt dat dit haar veranderd. ‘Het presteren, ambitieuze vanuit mijn hoofd verdween. Ik voelde gewoon dat ik graag moeder wilde worden, ik wilde zorgen. Ik zat inmiddels in het tweede jaar van mijn opleiding en besloot het derde en vierde jaar de opleiding aan te passen en ging leren voor docent algemene economie. Nou je raadt het al! Dat was het uiteindelijk ook niet!’
De ambitie om iets met economie te gaan doen werd daarmee overboord gegooid, maar het lesgeven vond ze wel leuk, dus ze kiest voor een opleiding Pabo verkort. ‘En daar werd ik echt heel blij van!’, zegt ze met een grote glimlach op haar gezicht. En voor wie denkt dat het daarmee klaar is? Nee hoor, ze blijft struggelen tussen hoofd en hart, maar ook mist ze het om iets met haar handen te kunnen doen. Er volgt tussentijds een aantal coachopleidingen en zelfs nog een bloemistenopleiding. Inmiddels hebben ze een gezin, zijn ze verhuisd van Zuidlaren naar Peize en loopt ze helaas tegen een tweede burn-out aan. ‘Ik besloot even uit het werkzame leven te stappen, stortte mij op de verbouw van het huis en genoot van onze kinderen. Om geld in het laatje te brengen hebben we een het bijgebouw verbouwd en ben ik een kleinschalig kinderdagverblijf gestart. Ik vond het heerlijk, die kleintjes om mij heen, maar ik merkte ook dat wanneer we de ouders aan het uitzwaaien waren ik dacht: Ja, jullie gaan naar jullie werk. Ik wil dat ook, ik wil graag weer collega’s om mee te sparren.’
Er volgt een periode van verdriet die haar dwong opnieuw de vraag aan zichzelf te stellen: wat wil ik nu eigenlijk? Waar word ik gelukkig van? Ze heeft inmiddels al veel levenservaring opgebouwd en wijze lessen geleerd. ‘Dat gunde ik ook anderen en daarom ben een opleiding tot ademcoach gaan volgen en word ik daar heel blij van. In september organiseer ik een bezinningsweek in Portugal en hoop daar te bereiken wat ik iedereen gun: dat mensen weer bij zichzelf kunnen komen.’
