Noordenvelder Fina Hulshof: ‘Het feit ligt er en je moet er mee leren omgaan’

STEENBERGEN - Zodra het zonnetje ook maar enigszins doorkomt dan gaat ze heerlijk buiten zitten op het terras. Fina Hulshof is, zoals ze zelf zegt, een echte oud-Roner. Toch merkt ze om haar heen dat daar steeds minder van zijn. Voor de liefde verhuisde ze naar Steenbergen en daar had ze in het begin best moeite mee. ‘Het was hier zo donker. In Roden was er altijd volop licht. Daar moest ik echt wel aan wennen hoor’, lacht ze. Nu zou ze niet meer weg willen uit Steenbergen, al vinden hun dochters het veiliger wanneer ze weer richting Roden zouden vertrekken, zij en haar man Roel.

Dochter Gerda is, samen met haar blindengeleidehond Veerle, bij hen op bezoek en heeft tussen de middag even een vorkje meegeprikt. Op het menu stond vandaag bloemkool, met aardappelen en “draadjesvlees”. ‘We eten niet zo vaak meer rundvlees, maar als Gerda thuis komt haal ik dat speciaal op. Vroeger slachten we dan een koe daarvoor, op de boerderij, maar ja dat kan nu niet meer.’ Ze wonen inmiddels al weer 25 jaar aan de Meeuwenweg en als het aan haar ligt blijven ze hier voorlopig ook nog gewoon wonen. ‘We zijn blij met ons huis, met het uitzicht en we redden ons nog prima hoor’, geeft ze aan. Dochter Gerda denkt daar duidelijk anders over: ‘Ik zou het inderdaad fijner vinden wanneer mijn ouders zouden verhuizen. Ze zijn al op leeftijd en wonen hier midden tussen de weilanden. Ik vind het gewoon niet veilig meer’ 

Ze groeit op aan de Leeksterweg in Roden, waar haar ouders een boerderij hadden. ‘De boerderij stond op de plek waar tot voor kort nog de Scapino zat’, licht ze toe. ‘Dat kun je je nu niet meer voorstellen met al het nieuwe wat er in de afgelopen jaren bij is gekomen. Ik kan mij nog wel herinneren dat het huis naast de Scapino werd gebouwd, die staat er dus ook al heel wat jaren.’ Als jongste van vier kinderen heeft ze een goede jeugd gehad en ondanks dat ze zelf niet actief meehielp op de boerderij, werd ze toch ook later zelf boerin. ‘We kochten een boerderij hier in Steenbergen en gingen koeien melken. Toen er niet meer met melkbussen werd gereden en de melk moest worden opgeslagen in een tank zijn we overgegaan op varkens. Mijn man vond het gewoonweg de investering niet meer waard.’ Ze kregen twee dochters. Anneke is de oudste en Gerda wordt vier jaar later geboren. Het is een zware bevalling, van Gerda, en wanneer zij de eerste tijd haar ogen niet opent wordt dit dan ook geweten aan de bevalling. Toch vertrouwd de huisarts het niet en stuurt hen door naar Dokter Worst. En wanneer hij Gerda onderzoekt is de uitslag er één waarbij de wereld onder hun voeten vandaan zakt. ‘Hij zei: ze is blind en zal nooit kunnen zien. Ja, daar zijn in de jaren daarna nog wel veel tranen om gelaten hoor, maar het feit lag er nu eenmaal en we moesten er mee omgaan.’ 

Gerda ging als kleuter naar de kleuterschool in Een. ‘Ze zou eigenlijk eerst maar één ochtend per week, maar ze vond het zo leuk dat we haar dagelijks brachten. Vanaf haar zesde zat ze op een blindenschool in Bussum. ‘Iedere maandagochtend brachten we haar daar heen en iedere vrijdagmiddag hielden we haar dan weer op.’ Helaas voor het gezin was dit in eerste instantie de enige optie en het dichtstbij. In 1982 komt er een blindenschool in Haren. ‘Dat scheelde natuurlijk enorm in afstand! Want wat hadden we er inmiddels al wat kilometers op zitten zeg’, zegt ze glimlachend en haar dochter in de arm knijpend. De jaren verstrijken en via hun oudste dochter komen ze in contact met Martha Hartlief, toen nog wonende in Donderen. ‘Zij hadden een “doppenactie” opgezet en daarmee ondersteunden ze het Koninklijk Nederlandsch Geleidehonden Fonds, KNGF. Wij besloten ook om ons daar actief voor in te gaan zetten, want we wisten inmiddels hoe duur het was om een blindengeleidehond aan te schaffen, € 40.000,-. Helaas loopt de inzameling op dit moment moeizaam. Voorheen kwamen mensen mij nog weleens doppen brengen, maar ik heb vooral het idee dat dit niet meer gebeurt doordat de doppen nu aan de flessen vastzitten. Maar wij gaan gewoon door hoor en wanneer mensen doppen hebben voor ons mogen ze ze ook gewoon hier bij ons inleven aan de Meeuwenweg 2c.’ Ze heeft er duidelijk alles voor over om de actie weer nieuw leven in te blazen, hier in de omgeving. Hond Veerle heeft inmiddels de weg ook naar buiten gevonden en struint rond in de tuin. ‘Daar doe je het toch voor’, zegt ze met een trotse glimlach.