Noordenvelder Nienke Dekkers

RODEN - Ze had één grote droom van jongs af aan; rechercheur worden. Wie haar nu kent, zal kunnen beamen dat ze dat niet is geworden. Nienke Dekkers heeft een nieuwe wereld ontdekt waarin ze vele van haar ambities kwijt kan. Samen met haar man Pascal runt zij Qlasse in Roden. Roden, een dorp waar ze voorheen nog niet van had gehoord, maar waar inmiddels haar hart ligt. ‘Ik geniet van het ondernemerschap, maar ook van het buitenleven wanneer ik thuis ben.’

Tot haar zesde woonde ze in Stootshorn, voor wie het op wil zoeken: een buurtschap in de gemeente midden-Groningen. De wens van haar ouders was vooral om een plek op te zoeken waar ze groter konden wonen en dieren bij huis konden houden. Ze verhuisden daarom naar Muntendam, waar al deze faciliteiten aanwezig waren. Het was ook in Muntendam waar ze haar eerste pony kreeg en daarmee een passie deelde, samen met haar moeder. Uren konden ze bezig zijn met het verzorgen van de beesten die aanwezig waren op hun erf. ‘Mijn eerste woord’, zegt ze,’was ook “paard”, en daarbij verschijnt een glimlach op haar gezicht. De liefde voor paarden wordt voortgezet en het gezin gaat, deels, volledig op in hun liefde voor de dieren. 

Ze heeft al van jongs af aan één grote droom en dat is rechercheur worden. ‘Ze noemde mij thuis “P2000”. Ik wist moeiteloos linkjes te leggen tussen mens en gebeurtenis. Helaas was ik nog te jong om de opleiding te volgen en kreeg ik het advies om eerst te starten met een pedagogische opleiding. Ik besloot deze ook af te maken en niet slechts alleen te gaan voor een tussenjaar, richting mijn droom. Het laatste jaar van de opleiding ging ik de gehandicaptenzorg in en daar lag toch ook wel mijn hart. Mijn ouders vingen al een tijd lang een autistische jongen op die bij ons was in het weekend, dus ik was er ook wel bekend mee.’ Na het afronden van haar opleiding gaat ze aan de slag bij een zorgboerderij. ‘Het was een periode waarin zorgboerderijen steeds meer werden opgericht. In die tijd besloten we dan ook, ik en mijn ouders, dat we dit ook graag wilden. Mijn moeder heeft ook altijd in de zorg gezeten, dus het was een logische stap.’ 

De zorgboerderij kende een snelle groei en al snel werd hen gevraagd om een woonvorm aan te gaan bieden, waarbij de zorg 24/7 van cliënten in hun handen lag. ‘We hadden uiteindelijk drie woonvormen die ik samen met mijn ouders runde. Helaas kregen we te maken met steeds strengere regels. Het spontane was eraf en als mededirecteur zat ik uiteindelijk haast alleen maar op kantoor. Ik kon mijn creativiteit niet meer kwijt en was veel minder buiten dan ik voorheen gewend was. Iets waar ik enorm van kon genieten. Ook nu nog zeggen mensen om mij heen weleens: Er is een Nienke 1 en een Nienke 2. De één loopt het liefst in een makkelijke broek, laarzen eronder en staat stront te scheppen, de andere Nienke loopt rond in een net pakje met gelakte nageltjes. Bij beide voel ik mij fijn.’ 

Op een gegeven moment wordt het haar dan ook teveel en besluit ze afstand te nemen van het bedrijf. Om die afstand te kunnen creëren, besluit ze om samen met haar partner Pascal op zoek te gaan naar een natuurlijk evenwicht in beide werelden. ‘Ik wilde vooral ruimte, zoals ik die vroeger ook kende, en mijn paarden om mij heen. In Foxwolde vonden we dan uiteindelijk de ideale combinatie.’ Haar partner zit op dat moment in de sales, kleding en het stel besluit een pand te huren in Roden waar ze kleding en accessoires kunnen combineren voor de verkoop. Echter, het loopt anders.

‘We hadden al van alles ingekocht, maar zes weken voor de opening van de winkel begonnen we te twijfelen. We hebben per direct besloten het roer om te gooien, want wanneer het bij ons niet linksom gaat, dan lukt het wel rechtsom. We hebben ons concept voor de winkel omgegooid, want we zagen een andere kans. En daarmee kon ik ook mijn passie voor interieurstyling naar voren brengen. Het is eigenlijk een citroenvaas van het merk Despots, die zorgde voor een omwenteling van de plannen. En daarbij kwam de verkoop van de zijdenbloemen en kon ik blijven werken met mijn handen.’ Ze kijkt daarbij mijmerend terug op de tijd die ze doorbracht, vroeger als klein meisje met haar oma in de tuin. 

Inmiddels bestaat hun bedrijf bijna vijf jaar en is het een groot succes. Toch neemt ze ook hiervan af en toe even afstand en kiest ze voor zichzelf. ‘Wat mij dan vooral rust geeft is even lekker naar buiten gaan, uitwaaien, maar ook van het uitmesten van een hok word ik gewoon rustig.’