Reeënsprongen

Op een koude ochtend loop ik met mijn camera door het bos. De koude lucht prikt in mijn longen en de bladeren kraken onder mijn schoenen. Het licht is zacht en helder. Ik zie verse reeënsporen in de dunne laag sneeuw en modder. Ze zijn in de buurt…

Al zo lang ik me kan herinneren, heb ik iets met reeën. Dat begon als kleine jongen toen ik een reeëngewei in het bos vond. Ik heb hem altijd bewaard. Ik geniet van hun rustige manier van bewegen, hun nieuwsgierige open blik en de elegante sprongen waarmee ze door het bos verdwijnen… ik kan er lang naar kijken. Reeën fotograferen is een samenspel tussen geduld, stilte en geluk.

Het najaar is een mooi seizoen om reeën te fotograferen, maar het is ook lastig. Hun vacht verandert namelijk mee met het seizoen. Waar ze in de zomer warmbruin zijn, worden ze in de winter grijzer en matter. Daardoor lijken ze samen te vallen met de kale bomen en donkere grond. Soms zie ik pas een ree wanneer hij beweegt, zijn hoofd draait of een stap zet. En juist dat maakt reeënfotografie voor mij zo boeiend.

Binnenkort begint de winter en dat is geen makkelijke tijd voor reeën. Het grootste deel van hun favoriete voedsel is verdwenen. Daarom moeten ze het doen met wat er nog wél te vinden is: knoppen, twijgen en hier en daar een beetje bast. Soms zie je ze met hun hoeven de sneeuw wegkrabben, op zoek naar iets eetbaars. Een rustig, bijna ritmisch geluid dat goed past bij de stille winterochtend.

Als fotograaf probeer ik dan altijd extra voorzichtig te zijn. Reeën hebben in deze koude maanden weinig energie over. Ik wil niet dat ze vluchten omdat ik te dicht bij kom. Daarom blijf ik vaak op afstand staan, half verscholen achter een boom, of op een houtwal en wacht….

Reeën zijn goede sprinters wanneer het nodig is. Hun elegante en krachtige sprongen blijven me verbazen. Met gemak springen ze over een brede sloot, een boomstam of een hek. Het ziet er licht uit, bijna alsof ze zweven, maar je voelt dat er veel kracht in een reeënlichaam zit.

Wanneer een ree schrikt en wegschiet, zie je iets opvallends: de witte spiegel op zijn achterwerk. In rust zie je de spiegel nauwelijks. Maar bij gevaar zetten ze die spiegel op, waardoor het witte vlak groter en feller wordt. Het is een manier om geruisloos de rest van de groep te waarschuwen. Als ze wegspringen, zie je de witte vlekken nog een tijdje dansen tussen de boomstammen, alsof ze zeggen: “Kom, volg mij.”

Wist je dat een groep reeën ook een sprong wordt genoemd? De naam ‘sprong’ is best verwarrend, want je denkt meteen aan springen, maar het gaat om de groep. Zo’n sprong bestaat meestal uit een paar geiten, hun kalveren en soms een of meerdere bokken. In het late najaar en de winter zoeken reeën elkaar op. Ze blijven bij elkaar, niet om warm te blijven, maar omdat samen zijn veiliger is. Het is een mooi gezicht, zo’n grote groep reeën in het veld. Zodra de lente aanbreekt, vallen de sprongen weer uit elkaar.

Ik vervolg mijn wandeling en hoor soms nog zacht het geritsel van hoeven achter me. Dan wordt het stil. De reeën verdwijnen weer in het bos, net zo geheimzinnig als ze kwamen. En ik loop verder, dankbaar voor het moment dat ik ze mocht zien én vastleggen.

Andre Brasse – Puur Natuur – nov. 2025