Theaterdirecteur Jacob Frölich heeft een dilemma
Als theater hebben wij de schone taak om een plaats te bieden voor iedereen. Echt iedereen. De bezoeker kan reflecteren: Wie ben ik? Hoe kijk ik tegen bepaalde zaken aan? Hoe sta ik in de maatschappij, hoe ga ik met bepaalde zaken om, hoe kritisch ben ik, wat maakt mij aan het lachen? Wat ontroert mij? Wij zijn een ontmoetingsplek voor iedereen met elk hun eigen mening. Dat mag, dat is goed! We zijn een veilige haven om te ontspannen, geïnspireerd te raken. Wij willen aanzetten tot denken.
En dat is belangrijk nu. Juist nu! Want er speelt veel in de wereld. Armoede, verdeeldheid, klimaatproblematiek en oorlogen. Veel oorlogen. Sinds 2013 zijn er wereldwijd meer dan 100 oorlogen begonnen en ongeveer de helft daarvan is nog steeds gaande. Waaronder de oorlogen in Jemen, Syrië, Oekraïne en Somalië. Waar de ogen nu op zijn gericht, is de oorlog in Israël en Gaza. Dat zorgt overduidelijk voor verdeeldheid. Niet alleen daar, maar over de hele wereld en ook in Nederland. Als ik het journaal over deze oorlog kijk en lees, denk ik al snel in termen van ‘Ik ben voor dat en tegen dat.’ Maar het ligt genuanceerder, dat weet ik. Het conflict daar blijft ingewikkeld. Er zijn veel individuele initiatieven binnen de cultuursector om aandacht te vragen voor deze kwestie en een oproep tot een staakt het vuren. Maar zelfs dat is ingewikkeld. Wie sluit aan, wie niet en waarom niet? Ik kijk naar andere culturele instellingen; Wat doen zij? Geen partij kiezen of juist wel? Je uitspreken is al moeilijk genoeg, maar ondertussen wil ik wel van de daken schreeuwen dat dit natuurlijk niet kan. Geen oorlog! Geen onschuldige mensen vermoorden, gezinnen uit elkaar halen, onschuldige kinderen die geen toekomstperspectief hebben. Gruweldaden, want dat is er aan de hand. Ik voel mij machteloos.
Op het moment dat ik dit schrijf, gaan de rillingen over mijn lichaam, dat mag u best weten. Met deze column wil ik zeggen dat ik tegen oorlog ben en voor de vrede, zonder daarmee gelijk een politiek statement af te geven. Ik ben gewoon tegen oorlog, PUNT. Mooie woorden, dat weet ik, maar het zijn mijn woorden en ik spreek ze hier uit. Ik kan het ook niet doen, maar dat voelt niet goed. Misschien haakt De Winsinghhof nog aan bij een actie, misschien ook niet; om wat voor reden dan ook. Maar weet dat we meeleven met alle slachtoffers daar. En dat zijn er nu al veel te veel.
Jacob Frölich
Directeur/Programmeur
Theater & Cinema de Winsinghhof
