Feest, feest en nog eens feest; de afsluiting van de Avondvierdaagse

Even iets later dan anders, want de morgenstond heeft na het afronden van de Avondvierdaagse duidelijk even geen goud in de mond. Terug naar gisteravond: de feestelijke afsluiting met een route door het Mensingebos.

Heel feestelijk was het in de middag nog niet. Zo hadden de dames wat last van vermoeidheid, omdat ze telkens iets later in bed stappen en die vermoeidheid begon zich te wreken. Gelukkig is het manlief die ze uit school gaat halen, zodat ik iets langer op kantoor kan werken. We hebben sowieso iets meer lucht deze middag, omdat de start niet 18 uur, maar 18.45 uur is. Een moeder die er daardoor wat relaxter in zit, een ijsje wat manlief met ze haalt en daarna een twee uurtjes op de bank niksen doen wonderen voor het humeur in huize Wijnands.

Het humeur van de organisatie heeft ook dit punt wel te lijden: het weerbericht lijkt serieuze roet in het eten te gooien. De vraag is altijd in hoeverre je erop kan vertrouwen, maar als we de radar mogen geloven wachten er flinke buien, al dan niet met onweer. Allerijl gaat er een bericht uit dat de festiviteiten naar binnen worden verplaatst. Onze uitrusting wordt alvast uitgebreid met paraplu’s en regenjassen.

En dan zal je altijd zien, dan heb je meer tijd dan anders en kom je juist dan bijna te laat. Even een kleine misvatting van de moeder, waardoor we bijna een kwartier te laat de deur uit stappen. Gelukkig werd ik op tijd wakker, gooiden we allerijl snoep in de tassen en konden we toch prima getimed weg voor de laatste 5 kilometer.

Eenmaal in de sporthal is het al ronduit feestelijk. Velen verkleed (leuk!), iedereen goedgemutst en de regen voorbij. Kon niet beter. Anita van Hulst toetert ons fanatiek weg. Ik denk dat de organisatie ook niet kan wachten tot wij wandelaars weer binnen beginnen te druppelen, want dat uur dat de deelnemers aan het lopen zijn, wachten zij totdat feest los kan barsten.

Op richting het Mensingebos. Vandaag was de keus: ga ik voor niet blije voeten in de wandelschoenen die duidelijk aan vervanging toe zijn, maar wel hufterproof zijn óf kies ik voor niet blije schoenen door op sneakers het bos in te duiken waar de modderige glibberpaadjes talrijk zijn. Ik koos voor het laatste en hoop dat het meevalt. Die voeten hebben zich genoeg ingezet. Nou loop ik echt veel met de hond, maar elke dag 5 kilometer haal ik niet. Om te zeggen dat ik er enorme last van heb, zou onzin zijn, maar zo aan het einde van de week is het allemaal wel te merken. De dames houden allemaal dapper vol. Geen speeltuintjes om de pubers kwijt te raken dit keer en de jonge jeugd loopt op snoep. ‘Als er eens een snoepvierdaagse zou zijn, dan doe ik mee’, besluit ze enthousiast voor ik haar maar weer uit die droom help. Al komen deze vier avonden er aardig bij in de buurt bij tijden.

Mensingebos voelt als bekend terrein dus dat loopt wel fijn. Ik zie de buggy’s worstelen, want die paden hebben helaas wel te lijden onder de regen die vooraf ging. Alles is vergeten als we het windgat ook achter ons laten. Ergens begint er dan toch zo’n euforie gevoel van ‘we hebben het gehaald’. Uiteraard nog een extra slingertje vóór de kinderboerderij langs en dan langs de begraafplaats als we echt de allerlaatste meters gaan inzetten. Uit het niets doemt er achter ons daar een groep enthousiaste lopers met een geestelijke beperking op. Eentje zet er toch een keel op met ‘Hoera!’ en roept ‘We hebben het gehaald’. Enorm aanstekelijk en we komen dan ook breed lachend binnen.

Van allerlei noodplannen is al geen enkele sprake meer. Buiten wacht ‘gewoon’ weer de brandweer en dweilorkest the Entertainer. Deze moeder had op de één of andere manier gedacht dat die brandweer af zou haken en dus duiken de dames volledig gekleed onder het watergordijn door. Er is er natuurlijk altijd eentje die baas boven baas is en nooit weer wegloopt. Druipend (en waarschijnlijk tot op haar ondergoed nat) neemt zij haar medaille in ontvangst. De lach gaat niet meer van de gezichten af. We sluiten gezellig af met een drankje en ijsje en dan zit het er toch echt op. Allemaal met een medaille om de nek – ja ook ik hou hem dan volhardend om – lopen we iets minder snel richting de auto.

Rest mij alleen nog de complimenten aan organisatie en vrijwilligers. Laten we met zijn allen even een diepe buiging nemen voor al die mensen die urenlang een stempelpost bemannen, namen afvinken, de verkeersregelaars, EHBO en enthousiastelingen zoals voorzitter Martijn Knook die bijna harder juicht dan de wandelaars bij binnenkomst. Er zijn ook nog vele stille krachten, mensen die de route uitzetten, de pijltjes ophangen én opruimen, etc etc. Ik ken ze niet allemaal, maar ik weet hoeveel inzet ermee gemoeid is. Toen wij gisteravond de sporthal binnenliepen werden wij als hoofdsponsor (De Krant) even in het zonnetje gezet, maar andersom zet ik ook graag even de organisatie in het zonnetje. Het steunen van een evenement als deze is nooit vervelend. En wie nog niet meegelopen heeft: het meelopen is een feestje. De kinderen genieten zonder uitzondering en elke avond een uurtje wandelen is ontspannend en gezellig. Tot volgend jaar. Volgens mij kunnen we dan wel over die 1350 lopers heen.