Martje Grondsma schrijft over prins Bernard in haar nieuwe column

O, ZAT DAT ZO!

Een poar moand terug wer er ieneens beweerd dat Prins Bernhard zien lidmoatschap op de NSDAP ien 1936 niet opzegd har. Mor veurdat hij trouwde mos er zien lidmoatschap opzeggen en dat har er doan. Wat mij opviel: hij har negen vernoamen. Wat moe je der met!

Er is al weer hiel wat joaren leden een gesprek west tussen Toon Hermans en Prins Bernhard. Dat wil ik jem niet onthollen.

Toon: “Wat zegst koninklijke Hoogheid, zallen we mekoar mor bij de veurnoam noemen? Proat wat makklijker.”

Bernhard: “Noatuurlijk doen we dat. Wat wolst mij allemoal vroagen? Ken mij niet gek genog weden.”

Toon: “Doe bist met Juliana trouwd, de eerste keer dast heur zagst dochst drekt: Wauw dat is ze? Liefde op t eerste gezicht zal k mor zeggen?”

Bernhard:”Nee, eiglieks docht ik het tegendeel. Er was mij wel verteld, wel ze was. Ok dat de Oranjes er warm bijzatten. Ik docht bij mij zulf: Bernhard jong, hier legt veur dij de kans van dien leven. Kenst vast n aangenoam leven tegemoet zien. Bovendien zag ik drekt dat n maagdelijke vrouw was.”

Toon:”Dat vien ik wel n beetje egoïstisch van dij. Dochtst er niet bij noa dast de rest van dien leven aan heur vast zitten zolst en niet te vergeten dien schoonmoeke?”

Bernhard :”Toen stoe Rietje zagst, dochtst drekt: Wauw, dat is ze?”

Toon: ”Ik wel. Gelukkig was zij ok drekt verliefd op mij. Vonnen ze dij as aanstoande prins gemoal dan wel geschikt? Hemmen ze dien leven as vrijgezel noatrokken? Hoe ging dat ien die tied?”

Bernhard: ”Met goeie vrienden kom je een hiel ène. Herinnerdst dij vast nog wel toen we trug kwammen van de huwelijksreis. Juliaantje har ik van het grode leven proeven loaten. Heur opvoeding en die van mij, was krekt het tegenovergestelde. Noa drie moand mozzen we trugkommen van schoonmoeke. Ze zag de bui hangen. Ze was nogal zunig. Verder wil ik er niks over kwiet. Ofgezien van n poar akkefietjes heb ik ze toch mooi bij de poot had.”

Toon: ”Het mos toch n keer aan t licht kommen. Ik denk dast de deksel van de beerput mor n hiel klein beetje oplicht hest. Nou wees es eerlijk?”

Bernhard: ”Hier hoef ik gien antwoord op geven. Loaten we het over wat anners hemmen. Juliaantje schonk zulf altied succeloamelk ien veur t personeel. Met karstdoagen. En de kiener mozzen dan n toneelstukje opvoeren over d os en d ezel en het kindeke Jezus. Elk most mooi vienen, mor eiglieks wadden t mor moatige toneelspeulers.”

Toon: ”Mor woar was stoe dan? Ik heb dij er nooit bij zien stoan. En as ze op wintersport wadden wast er ok nooit bij. Ik wil het groag van dij heuren..”

Bernhard keek Toon es aan en trok bedachtzoam aan zien piep. Hij gnees es wat en net toen Toon docht, nou komt het zee Bernhard: “Dat zolst wel willen hè. Wat ik kwiet wol heb ik aan die beide journalisten vertelt. Dat was controleerboar. Ze wieten eiglieks nog niks. Of beter zegt een hiel klein beetje. Nou ja die beide butenechtelijke dochters. Een verbeelding dat die beide mannen hadden. Want ze dochten dat ik hen alles verteld heb. Zukke dingen neem ik met ient graf.”

Toon: ”Dan zalt wel n volligheid worden doar ien de grafkeller ien Delft.”

Bernhard keek Toon es met n schuinse blik aan, ging er es goed bij zitten en zee: ”Vertel doe mij dan mor

es: wat ruist daar door het struikgewas? Hest het zo voak zongen mor kwamst nooit verder dan: het is een….nou we zo vertrouwelijk met mekoar bennen moest het mij mor es vertellen.”

Toon zat er zwoar met ien e moag, dat was hem aan te zien. “Eerlieks woar Bernhard, ik wiet het nog niet. Ik zag het veur mij, het struukgewas bewoog en dan wis ik het niet meer. En dan ging ik mor met mien hand hèn en weer. En verder kwam ik niet. Ik zag het veur mij mor dan?”

Toen zee Bernhard: “Zal ik dij es uut de dream helpen Toon? Doar ien dat struukgewas, dat was ik.”

“Zie je wel”, zee Toon, ”Ik har het altied al docht, mor duurde t nooit zeggen.”

Bernhard keek Toon verboasd aan: “Nee “, zee er, “dat liegst. Het is nooit bekend worden.”

Het leek Toon toe, dat Bernhard met zien gedachten nog ien t struukgewas verkeerde.

Toen heurde Toon hem zachtjes zeggen: “De mooiste herinneringen heb ik aan mien reizen deur Oafrikoa en de doagen met Rik Felderhof. Die man ken luustern.” Hier viel Bernhard stil. Toon liet hem stil geworden, hij zag wel dat t leste woord sproken was.

Ze hemmen veul langer proat mor doar is hier gien plak veur.

MARTJE