Hoogtevrees

Dat moet ik dan mor eerlek bekennen, ik heb hoogtevrees en niet zo’n klein beetje ok. t Is moeilek te omschrieven wat of dat is. n Gevuul van duzelegheid, verlamming ien e bienen, lege moag, n combinoatie van aal dat soort dingen. Woarschienlek heb ik et van mien pabbe arfd, die had t ok zo slim. En t vrimde is, dat gevuul kin ok hiel goed optreden terwiel dat ik niet eens op grote hoogte ben. Ik zag es n foto ien t dagblad van n man die ien e bol boven op e Martinitoren wat an t repareren was, en die foto mokte mij al aan t duzeln. Hoe duren ze t woagen!

Eén van e vervelendste verschiensels doarbie is, dat ik dreks ok t zwit ien e handen krieg. Dat kin al gebeuren as ik er aan denk dat ik op hoogte ben. Starker nog, terwiel dat ik dit stukje an t tikken ben, brekt mij of en toe t zwit uut, met noame dus ien e handen. En t wordt alinneg mor arger met et older worden. Nou bennen der sums omstandegheden woarbie je de hoogte wel ien moeten. Ik heb zulf mien huus bouwd, (niet snakken, met hulp) en dan moet je dus ok t dak op. Zolang as der mor wat onder mij zit, dan duur ik wel. Ik bedoel dit: as ik bie n lange ladder oploop dan heb ik niks onder mij en dan gijt t fout. Mor as ik bie t dak op moet, dan heb ik grond onder de voeten en dan duur ik wel. Zulfs even boven op e nok zitten en ver ien t rond kieken, gien probleem!

n Aander moment woarbie dat gevuul optreedt is ok hiel biezunder. Dat is wanneer ik bieveurbeeld bie n hoog gebouw omhoog kiek. Ik was n keer op vekaanzie ien Maleisië en kwam ien Kuala Lumpur. Doar stoat die prachtege Twin Tower en ik zee dat ik die even aanroaken wol. Toen ik er bie was en hem vastpakte keek ik recht omhoog. As ik me toen niet goed vastholden had was ik recht achterover klapt of ien mekoar zakt. Ik was der wel 10 menuten beroerd van. Nog wat wonderleks. Söms komt t ien e dreum veurbie. Bietje nachtmerrie-achteg. Dan zit ik argens op n hoogte, dat kin dan overal wezen, en kin doar niet votkommen. Bie elke poging brekt er n plank of, of der valt n stukje muur vot. Dan stroomt t zwit over t hiele lief en gelukkeg word ik dan altied wakker. Ik wiet dat ik dan even n pooske wakker blieven moet, aans, as ik wel dreks weer ien sloap val, ben ik ok geliek weer op dat hoge plak terug. Doodsbenauwd!

Toch had ik mij ooit veurnommen om n keer uut n vliegtuug te springen. Dat most ik doen as n soort zulfoverwinning. Van teveuren niet over noadenken, gewoon zo’n tandemsprong en goan! Ik heb t doan minsen, en toen ik ien dat vliegtuug zat had ik t starvensbenauwd. Ik wiet nog dat de tandemmaster tegen mie zee dat t niet per sé huufde, mor ik zee dat er zich de kop holden mos. Ik wol t en ik heb t doan. En toen ik aan die shuut hing heb ik er echt van genoten. Man man, wat was dat mooi! En toen was t kloar. Ik huuf niet weer!

Met skiën is dat aans. Ik goa al meer dan 30 joar elk joar n week skiën. Ik wiet nog zo goed, die eerste keer. As ik ien zo’n koabelboan noar boven mos, dan wachtte ik krekt zo laang dat er niet al te veul minsen met omhoog gingen, dan was e kans dat e koabel breken zol veul kleiner. En as ik ien zo’n stoeltjeslift zat, dan dee ik niks aans as noar die roltjes kieken woardat die koabel over hin lopt, as er der mor niet oflopen zol! Mor ik heb deurzet en nou geef ik er niks meer om. Ik ski van alle pistes of, of t nou rood of zwart is. (niet snakken, met t older worden gijt de veurkeur noar blauw)

Hoe t ok zij, ik ben nog altied gien held ien e hoogte. Kammeroaden van mij “zeggen” dat ze der niks om geven. Dat ze gewoon over de nok van t huus lopen duren, zo van e iene noar de aandere kant. Nou ik niet. Ik blief wel met e bienen op e grond.

Piet de Vries

Mientje: “Wel hoog stijt kin leeg vallen”