IPP: Op Zoek
Ik ken ze, de minsen die op zoek binnen noar rust, veilegheid en n menswoardeg bestoan.
Een man en n vrouw van middelboare leeftied, hij moslim zij christen uut n laand woar t misging. Hiel lang was alles rusteg west, de verschillende bevolkingsgroepen levende noast en metmekoar. Op n dag ging t mis, burgeroorlog! Ien t hiele laand en ok ien t kleine bergachtege dörpke woar ze wonende met heur beide dochters, schoonzeunen, kleinkiender, broers, zussen, ooms, tantes, neven, nichten.
Op slag verandere alles, woar ze eerst nog noast en metmekoar levende, stonden ze nou tegenover mekoar. De soldoaten kwammen, ze kammende et kleine bergachtege dörpke uut op zuuk noar verdachte elementen.
De moslimman, zien christenvrouw en dochters werden òfvoerd noar n kamp, ze werden opsloten onder erbarmeleke omstandegheden met niks aans bij heur dan de kleren die ze aanhadden. De vrouw had nog wel gauw n roze potje met, noar rozen rukende, handcrème ien heur handtaske doan. Dat was alles.
Op n dag kwammen ze vrij en werden met bussen vol noar Nederland brocht. Ik ontmoette ze toen ze ien Zuudloaren ien n groot gebouw onderbrocht wadden. Ze wonende doar met moslims en christenen noast en met mekoar ien kleine koamerkes.
Ze kwammen bij ons op t dörp wonen, de moslimman en zien christenvrouw, de dochters met mannen en kiender konden ien Oostenriek en Cuyk terecht.
Et dörp was nijschiereg en ok wel n beetje achterdochteg. Wel wadden dizze minsen? Wat kon je van ze verwachten? Wat veur waark deden ze, je konden vast niet met ze proaten. Ze zollen der wel n dikke rötzooi van moaken dat is altied zo met butenlanders …..
De moslimman en zien christenvrouw wadden hardwaarkende minsen. Hij timmerman en zij huusvrouw. Heur huurwoning ien t kleine dörpke ien t Westerkwartier werd minimalistisch ienricht met tweedehands spullen. Ze moeken de tuun van heur huurwoning ien orde met mooie bloemkes ien nette perkjes. Van palletholt bouwde hij een prachteg tuunhuuske achter et huus en spande een waslien langs et padje noar achtern. Hij fietste regelmoateg noar de goedkoopste supermarkt ien e buurt om eulie en meel woar zij dan weer heerleke baklava van moek. Zij poetste et huus, wos de kleren ontving alle bezoek asof ze van koninkleke bloede wadden en zette ze altied n schoal met geschilde appeltje, een kop vol kovvie n stukje baklava veur. Ieneenent hadden ze n rusteg leven zunder zichtboar gevoar en toch…..
De lucht en de wiend van et thuuslaand, de geuren van e natuur de bergen en t familiegevoel. Ze bleven zoeken noar dat gevoel en vonden et niet. De christenvrouw is ien Nederland overleden, heur moslimman is, zodroa t kon weerom goan noar t bergachtege dörpke. Ien t kapotschoten huus hoopte hij heur weer te vienden. Et taske met et roze potje, noar rozen rukende, handcrème het er weer metnommen. Ze was er al die butenlandse joaren zo zuneg op west.
Alie de Vries
Mientje: ‘Wenst is n roar ding!”
