Het balletje kan raar rollen

Een echte voetballiefhebber mag ik mezelf niet noemen. In mijn jeugd spendeerde ik heel wat uurtjes langs het voetbalveld, misschien dat ik daar genoeg van het spelletje heb gezien om de rest van mijn leven verzadigd te zijn. Enig talent ontbeer ik; mijn ouders wisten alle sportieve voordelen aan mijn broer toebedelen, waardoor ik bij geen enkele sportieve bezigheid in de buurt kwam van uitblinken. Toen ik ouder werd, leerde ik mijn tekortkomingen omarmen en hield ik het bij de hometrainer of wat oefeningetjes voor de tv. Onlangs opperde een moeder aan het schoolplein dat het enorm gezellig is om samen te volleyballen. Dat denk je, tot je mij erbij hebt en geen bal meer aankomt en geen wedstrijd meer gewonnen wordt. Dan is het niet zo gezellig meer. Gemotiveerd als ik wonderlijk genoeg vroeger wel was, heb ik heel wat sporten uitgeprobeerd en niet zelden ging er een zucht van verlichting door een team als ik besloot ermee te stoppen. Maar goed, voetbal dus, daar ben ik totaal niet geschikt voor. Oudste dochterlief herkent zich in veel van mijn ontbrekende sportieve vaardigheden. ‘Ik ben met voetbal eigenlijk altijd een beetje bang voor de bal’, vertrouwde ze me op de bank toe, en tja, dan wordt het niks in het veld. Als ik zou zeggen dat ik dat gevoel niet herkende, zou ik liegen. Maar beiden kunnen we wel omslaan in fanatiek supporter zodra het ergens om gaat. Zo’n EK haalt op de één of andere manier een fanatisme in ons boven die ervoor zorgt dat de tv opeens hele dagen voetbalwedstrijden toont. Hierbij worden we vooral gedreven door de interne voetbalpoule van het bedrijf waar we zonder enig kennis van zaken toch altijd denken best voor de winst mee te kunnen doen. Andere jaren hielp ze mij mijn voorspellingen klaar te maken, nu ze tien is, mag ze van mij voor spek en bonen – waar ze enorm van baalt – zelf een poging wagen. Onze uitslagen zijn volledig gebaseerd op het gevoel dat wij bij een land en haar inwoners hebben. Zo hebben we altijd een zwak voor Belgen en laten we die elke wedstrijd dik winnen (als ze ooit 4-1 spelen, dan ben ik ongetwijfeld de enige die dit goed heeft) en lijkt me dat Oekraïne wel iets anders aan de kop heeft dan trainen, dus die dicht ik weinig kans op winst toe. Bij Slavische landen moet ik denken aan krijgers en forse ruige kerels, dus die laat ik niet winnen omdat ze de verfijning missen, maar ik laat ze wel altijd scoren. Italië is onze tweede favoriet na België al heb ik wel het gevoel dat deze heren ook graag goed erbij lopen en daarom liever niet te vies worden. Zij moeten het van mij met karige 1-0’tjes doen. Die Spanjaarden die kunnen vol passie als in de flamenco hun eigen fantastische spel spelen en winnen, de Fransen zijn zo overtuigd van zichzelf dat ze staan als een huis en dus geen tegengoal hoeven te verwachten, en die Schotten kunnen natuurlijk beter doedelzak spelen dan voetballen, dus dat wordt niks. Of deze tactiek werkt? Momenteel bungel ik – zoals immer – ergens in de onderste regionen van de poule. Máár: het balletje kan raar rollen.