Maria’s Mooie Mensen 603 25 juni 2024
Het moge na mijn vorige column duidelijk zijn dat ik serieuze voetbalkennis ontbeer. Inmiddels bungel ik ergens in de onderste regionen van onze voetbalpoule. Waar voetbal kijken vroeger bij ons thuis een serieuze aangelegenheid is, is dat in mijn eigen huishouden wel een ander verhaal. Hoewel wij van de kwalificaties niks meekrijgen, kijken we wel trouw naar de verrichtingen van oranje op het EK. Wat ons betreft is dit dan toch een stukje opvoeding en algemene ontwikkeling die ook onze dames mee mogen krijgen. Wonderlijk hoe een EK overigens bij de jonge jeugd al aanspreekt; ik hoor ze spontaan over op voetbal gaan praten. Voorlopig is het nog niet zover en houden we het bij het vanaf de bank aanmoedigen van het Nederlands elftal. De start om negen uur ’s avonds vormde hierbij een kleine uitdaging. Manlief was al rond half negen in slaap gevallen, dus dat dit aan het spel van de heren lag, kon hij niet claimen. De kleine dames vonden het uiteraard hilarisch en hadden er geen moeite mee hun vader wakker te maken voor de aftrap. Binnen een uur zat nummer één ook zelf te knikkebollen, maar dat terzijde. Televisie kijken met drie meisjes om je heen betekent veel afleiding. Niet zelden praten ze door alle programma’s heen en moeten er opeens belangrijke weetjes zoals het nieuwste trucje van de hamster of de laatste appjes in de groepsapp worden doorgenomen. Eén van onze dames staat bekend als degene met de minste aandacht en die kan ook gerust na een half uur spelen vragen in welk doel Nederland eigenlijk moet scoren. Enig fanatisme is niemand van ons huishouden vreemd. Vooral de tegenstander moet het ontgelden in de kreten die over tafel gaan, waarbij we ons massaal en gezamenlijk ergeren aan de vele momenten dat de voetballers op de grond liggen. Aangezien het jeugdjournaal groot aandacht had voor de gebroken neus van Mbappé is dit de naam die de jongste twee non-stop in de mond hebben. Eén van beiden vraagt zich hardop af of zijn shirt wel gewassen is, want: ‘daar zat echt veel bloed op.’ Rond tienen wil één van de dames toch opgeven. Ze is nog niet naar boven vertrokken als er harde snikken klinken vanuit haar bed. Deze zenuwinzinking blijkt te draaien om het feit dat ze toch liever voetbal wil kijken. ‘Ik wil ook de wedstrijd zien’, huilt ze hard vanuit haar bed. Na een korte herinnering van mijn kant dat ze zelf haar bed opzocht en dat van ons niet hoeft, kunnen we weer verder. Ik duik inmiddels in mijn trui van de spanning. ‘Stinkt het hier mama?’, hoor ik naast me. Oudste dochterlief verkondigt dat dit de saaiste wedstrijd die ze oooooit gezien heeft, is. En dan opeens ligt de bal in het net. Samen schieten we omhoog, degene die het zo saai vond, springt door de kamer, degene die bijna naar bed ging, roept het hardst. Zelfs degene die amper oplet, kreeg het mee. En manlief was wakker. U begrijpt, de deceptie na het afkeuren was groot. Ik vraag me oprecht af of ze deze week weer mee kijken. Maar ik vrees van wel.
