Noordenvelder Anneke Kroeske
RODEN - Het was donderdag 18 december een feestelijke dag op OBS ‘t Hoge Holt in Roden. Juf Anneke Kroeske had namelijk haar laatste werkdag. Per 1 januari kan ze officieel gaan genieten van een welverdiend pensioen. Haar collega’s en de leerlingen hadden een zeer feestelijke dag voorbereid. In de ochtend werd ze opgehaald, met een 45-kilometer autootje, vanaf haar huis. Onder begeleiding van collega’s op de fiets, versierd met ballonnen, kwam ze op het schoolplein aan. Ze werd hartelijk verwelkomd door iedereen, op een schoolplein versierd met sokken. Uitleg op het spandoek daarbij: ‘Deze oude sok gaat met pensioen’. ‘Hartverwarmend was de aankomst’, zegt ze lachend.
Wanneer De Krant bij ‘t Hoge Holt aankomt, zit juf Anneke net te genieten van een heerlijk taartje, samen met haar collega’s. Er gaat een verjaardagskaart rond voor een leerling en ze schrijft nog één keer op: ‘Juf Anneke’. Terwijl ze schrijft, moet ze ook even grinniken. ‘Ik heb nu al zo vaak “Juf Anneke” op kaarten geschreven, dat ik het zelfs laatst schreef op een gewone kaart.’ We verlaten even de collega’s en gaan naar een lokaal dat speciaal, voor deze dag, voor haar is ingericht. ‘Ze hebben er een campingplaats van gemaakt, zelfs compleet met ondergoed aan de waslijn’, zegt ze grinnikend en wijzend naar het ondergoed dat boven haar hangt. Achter haar staat een Churro-kraam op het schoolplein, waar de kinderen en collega’s straks getrakteerd zullen worden op churro’s. ‘Ja, ik geniet volop van deze dag, al was het vanochtend wel bijzonder wakker worden met het besef dat dit de laatste keer zal zijn dat de wekker zal gaan voor een werkdag.’
Ze heeft niet haar hele werkzame leven voor de klas gestaan. ‘Ik zie nu veel collega’s om mij heen die vaak wel 40 jaar of meer in het onderwijs werkzaam zijn geweest wanneer ze met pensioen gaan. Dat is bij mij niet het geval, al heb ik er inmiddels ook wel bijna 25 jaar op zitten hoor.’ Na de middelbare school gaat ze naar de opleiding voor kleuterleidsters. ‘Het was een tijd waarin er een lerarentekort was. Daar werd massaal gehoor aan gegeven, met als gevolg dat er uiteindelijk een overschot was aan leerkrachten. Ik heb toen eerst nog gewerkt op een peuterspeelzaal in Roden en was invalkracht in Peize, maar ben uiteindelijk terechtgekomen op een reisbureau. Toch weet ze diep in haar hart dat ze het onderwijs mist en volgt ze in 1999 een opleiding voor herintreders. ‘Dat moest, want inmiddels bestonden er geen aparte kleuterscholen meer; dit waren inmiddels basisscholen van groep 1 tot en met groep 8 geworden. Vanaf 2000 heb ik met veel plezier op de Tandem gewerkt, totdat we in 2014 naar Koeweit gingen en daarna naar de Filipijnen. Ik kende daar niemand, maar ik heb daar wel geleerd dat je vanuit het niets ook gewoon weer iets kunt opbouwen. Als je zelf maar wilt.’
‘We hebben altijd tegen elkaar gezegd; als één van ons ergens niet gelukkig is, dan gaan we weer terug naar Roden.’ Wanneer ze terug zijn in Roden gaat ze eerst als receptioniste aan de slag, maar al snel kan ze als invaller voor OPON gaan werken. In 2019 begint haar carrière uiteindelijk bij ‘t Hoge Holt. Het is wel een omschakeling van het reguliere onderwijs naar het speciaal onderwijs, maar ik wist zeker dat hier mijn hart lag, bij deze kinderen. Ze kunnen hier zichzelf zijn. Hier heb ik geleerd dat ieder kind uniek is met zijn/haar eigen kwaliteiten en als je die naar boven weet te halen, groeit het zelfvertrouwen en gaan ze een mooie toekomst tegemoet. Dat is mogelijk doordat de groepen kleiner zijn en er meer individuele aandacht is voor de kinderen. Daar kan ik gewoon van genieten. Ik heb dan wel de pensioengerechtigde leeftijd, maar ik had nog best een paar jaar door willen gaan in het onderwijs hoor.’
Ze kijkt om zich heen in het lokaal waar ze zit. ‘Ja, een campingplaats. Dat hebben ze gedaan omdat ik onlangs een camper heb gekocht en voornemens ben om te gaan reizen. Echt een plan heb ik daarvoor nog niet uitgezet hoor, eerst maar eens wennen aan mijn nieuwe leven straks’, geeft ze glimlachend aan. Ze gaat het duidelijk missen; de school, de kinderen, de collega’s. ‘We zijn een hecht team. Leren van elkaar, maar we zijn er ook voor elkaar. Daar sluit directeur Nicolle Jaarsma zich volledig bij aan. ‘Met haar pensionering nemen we afscheid van een zeer gewaardeerde collega, maar haar impact op onze school blijft voelbaar. We gaan haar enorm missen en zijn haar dankbaar voor alles wat zij heeft betekend voor onze leerlingen, het team en de school als geheel.’ Voor het klaslokaal staan inmiddels leerlingen te wachten die graag nog even langs juf Anneke gaan om haar een laatste groet te brengen en nog even samen te genieten.
