Noordenvelder Johanna Klei is tot op de dag van vandaag blij met hun keus om naar Roden te verhuizen

RODEN - Het is hond Jack die de eerste begroeting doet wanneer de voordeur van Noordenvelder Johanna Klei opengaat. Het huis is nog feestelijk versierd, want onlangs was hun dochter jarig. ‘Ja, ze kunnen net zo goed blijven hangen’, lacht ze, ‘want mijn verjaardag komt er ook al snel aan.’ Ze woont inmiddels enkele jaren in Roden en heeft hier helemaal haar draai gevonden, samen met de rest van het gezin. 

Haar wieg staat in Nuis, waar haar ouders nog steeds wonen. De lagere schooltijd brengt ze door in Niebert en haar middelbare schooltijd speelt zich af in Leek, op de Waezenburg. ‘Op beide scholen had ik het leuk’, zegt ze. ‘We hadden in Niebert een kleine school. Wat ik vooral heel waardevol vond aan die tijd, is dat mijn moeder ‘s middags altijd thuis zat te wachten met een kopje thee wanneer ik uit school kwam. Toen besefte ik mij dat denk ik nog niet zo en vond ik dat heel vanzelfsprekend. Nu ik moeder ben, denk ik daar toch wel vaker aan terug. We moeten in deze tijd allemaal wel aan het werk om alles te kunnen bekostigen, maar ik had ook best die moeder willen zijn die thuis zat met dat kopje thee’, en daarbij kijkt ze bedenkelijk. ‘De kinderen zijn inmiddels elf en acht. Het gaat zo hard, dat ik nu vooral denk: heb ik ook veel gemist?’ Ook aan haar middelbare schooltijd heeft ze veel leuke herinneringen. ‘Ik liep laatst met onze oudste, ze zit nu in groep 7, tijdens de open dag van de Waezenburg naar binnen. En dan komen die herinneringen wel weer naar boven, hoor. Ik zag zelfs nog leerkrachten van toen lopen! Bizar wanneer je erbij nadenkt, want in onze ogen waren die leerkrachten toen ook al “oud”.’ En daarbij kijkt ze grinnikend haar interviewer aan, die deze fantastische, maar vooral ook veel gelachen periode samen met haar heeft meegemaakt. 

Ze behaalt haar havo-diploma, maar weet eigenlijk niet goed welke vervolgopleiding ze wil gaan volgen. ‘Volgens mij heb ik nog nooit echt een ambitie gehad voor een bepaald beroep. Ik besloot een keuze te maken tussen de opleiding voor fysiotherapeut en Middelbaar Toeristisch en Recreatief Onderwijs (MTRO). Inderdaad niet te vergelijken met elkaar, maar het werd uiteindelijk MTRO. En eerlijk? Als dit nu nog steeds een goeie business was en ik kon terug, dan deed ik dat meteen! Er deed zich eens de kans voor om een reisbureau over te nemen.  Nu nog steeds denk ik vaak: ik had dat toen moeten doen!.’ En daarmee klinkt de spijt nog steeds door in haar stem. In de jaren dat ze in de reisbranche zit, leert ze veel, ontdekt ze haar ambities en merkt ze dat ze daar vandaag de dag nog steeds veel gebruik van maakt. ‘Het deel van de verkoop, daar lag mijn kwaliteit. En ook het organiseren vond ik leuk om voor de klanten te mogen doen. En dat organiseren doe ik nu nog steeds in mijn huidige baan bij Noorderpoort, als eventmanager. Ik heb het daar ontzettend naar mijn zin.’ 

Wanneer haar broertje op jonge leeftijd om het leven komt tijdens een motorongeluk, staat de wereld van haar en haar ouders op zijn kop. ‘Enkele jaren na het ongeluk besloot ik dat ik tijd nodig had voor mijzelf. Ik heb toen drie maanden rondgereisd in Azië en die reis heeft mij heel veel gebracht. Ik merkte bijvoorbeeld dat ik mijzelf kwetsbaarder op durfde te stellen ten overstaan van de mensen die ik tijdens de reis ontmoette. Het leverde heel fijne gesprekken op. De groep waar ik uiteindelijk veel mee in contact was, was heel divers. We kwamen allemaal uit andere landen over de hele wereld, zoals Chili, Zwitserland, Brazilië, België en Frankrijk.’ Wanneer ze terugkomt van haar reis, ontmoet ze al vrij snel haar vriend Niels. ‘Ik was 31, alleen, maar had mij daar ook wel bij neergelegd. En toen was daar Niels.’ Het stel woont eerst lange tijd in Groningen, maar ze merkt dat ze liever nog dichter bij haar familie en vrienden wil wonen. ‘Niels werkte in die tijd offshore, was overal en nergens, en was dan zes weken van huis en vervolgens weer zes weken thuis. Toen we kinderen kregen, merkte ik wel dat mij dat zwaar viel. We gingen op zoek naar een leuk dorp, wat ook voor het opgroeien van de kinderen ons beter leek. Uiteindelijk zijn we dus in Roden terechtgekomen en daar ben ik tot op de dag van vandaag nog steeds dankbaar voor. Niels heeft uiteindelijk een baan gevonden aan wal, maar af en toe is hij toch nog een paar weken weg voor zijn werk. Dan zijn je naasten om je heen heel belangrijk.’