Brenda van der Hoeven: ‘We hoeven elkaar ook niet te begrijpen,als we elkaar maar respecteren;
RODEN - Ze heeft een groot deel van haar jeugd doorgebracht in Niebert, maar woont inmiddels alweer 26 jaar in Roden, Brenda van der Hoeven. Toen ze zestien jaar oud was, zag ze de film “Hersenschimmen” en ze was onder de indruk van het verhaal van een man die Alzheimer kreeg. ‘Ik weet nog dat ik dacht: Ik begrijp die mensen niet. Ze zat in een periode waarin ze alles graag wilde begrijpen. Dat meisje van zestien heeft inmiddels al meerdere facetten binnen de zorg doorstaan en werkt nu individueel met mensen met dementie. ‘Ik denk nu ook vooral: We hoeven elkaar ook niet te begrijpen,als we elkaar maar respecteren, wat onze achtergrond of zieke ook moge zijn.’
Het gezin waarin ze opgroeit, verhuist vanuit Scheidam en kiest voor het dorp Niebert, omdat het voor beide ouders op de route lag naar hun werk. Haar ouders integreerden vrij snel in het dorp. ‘Mijn vader zat bij toneel en mijn moeder heeft denk ik zowat het hele dorp leren noten lezen’, lacht ze. ‘Toch bleven veel dorpsgenoten wel zeggen: dat bijzondere gezin met die vijf kinderen. Mijn ouders leefden in die periode een spirituele levensbeschouwing, antroposofie. Dus ja, dat dorpsgenoten dat zeiden, dat geloofde ik wel. Waar mijn ouders makkelijk integreerden, had ik daar toch best moeite mee. Wij zaten namelijk niet op de reguliere basisschool in het dorp, maar gingen naar de Vrije School in Groningen. Dat paste ook beter bij de levensbeschouwing van mijn ouders. Daarom vroeg ik op een gegeven moment aan mijn ouders of ik naar de zondagschool mocht, want daar kwamen meer kinderen uit het dorp. Mijn ouders waren niet kerkelijk, maar vonden het geen probleem dat ik daar naartoe ging.’
Na de basisschool gaat ze naar het Nienoordcollege in Leek. Voor een kind dat de Vrije School gewend was, was dit een behoorlijke overgang en ook het leren ging niet goed. ‘Er werd uiteindelijk vastgesteld dat ik dyslectisch was en toentertijd kreeg je dan een verwijzing naar de LOM-school. Daar hoorde ik eigenlijk ook niet, maar ik heb er wel mijn MAVO-diploma behaald.’ Met haar MAVO-diploma op zak kiest ze voor de opleiding: MDGO/AB; Middelbaar Dienstverlening en Gezondheidszorg Onderwijs/ Activiteitenbegeleiding. Als activiteitenbegeleidster kon ze worden ingezet in de ouderenzorg, maar ook bij mensen met een verstandelijke beperking. ‘Toen ik kinderen kreeg, ben ik er een tijdje uit geweest en vulde mijn tijd uiteindelijk veelal met mijn werkzaamheden voor de Vereniging Borstvoeding Natuurlijk. Ik kwam daarbij, omdat ik zelf borstvoeding gaf, maar merkte dat de instanties om mij heen elkaar in dat onderwerp heel erg konden tegenspreken. Toen ben ik mij er zelf maar in gaan verdiepen en heb de opleiding bij de vereniging gedaan en ben mini cursussen gaan geven voor aanstaande moeders. Het leuke is ook dat mijn dochter nu heeft gevraagd of ik hen ook van te voren wil informeren over borstvoeding, ook al ben ik er al jaren uit.’ Is ze eraan toe om oma te worden? ‘Ik heb geen idee’, lacht ze. ‘We gaan het in juni allemaal wel zien. Ik ben nu vooral voor het praktische op de achtergrond.’
Na een tussenfase van acht jaar besluit ze dat ze weer aan het werk wil gaan in de zorg. Ze gaat aan de slag bij verzorgingshuizen in de regio, eerst als invaller en later krijgt ze een baan als activiteitenbegeleider en vrijwilligerscoördinator bij Interzorg De Hullen in Roden. ‘Ik maakte de activiteitenplannen, stuurde de vrijwilligers aan, leidde de gespreksgroepen en deed alles met evenveel verantwoordelijkheid. Toch brak het mij uiteindelijk op en ik zocht contact met een haptonoom in de hoop dat die mij kon helpen. En aan de woorden van die man denk ik nu nog veel terug. We deden een oefening waarbij hij, met toestemming, op mijn schoot ging zitten. En dat duurde maar en dat duurde maar.....uiteindelijk zei hij tegen mij: mag ik eraf? Hij maakte mij duidelijk dat situaties zouden blijven zoals ze zijn, wanneer ik er zelf niets aan doe.’ Het wordt een keerpunt voor haar. ‘Er waren veel dingen in de zorg die telkens veranderden en ik merkte dat mij dat begon op te breken. Ik begon zelfs negatief te praten, terwijl ik helemaal niet zo in elkaar zat.’ Wanneer ze bij het Alzheimercafé in Roden aansluiting vindt en gespreksleider wordt, is het voor haar duidelijk dat ze vooral veel affiniteit heeft met mensen met dementie. ‘Met respect met mensen omgaan. Het maakt niet uit wat ze hebben’, zegt ze.
Ze gaat in die tijd ook aan de slag met positieve zelfontplooiing, na een jaar bij de Omloop in Norg te hebben gewerkt en haar jaar contract niet verlengd wordt door te veel activiteitenbegeleiders in de organisatie, neem ze een beslissing om voor zichzelf te beginnen als zzp-er. Van het UWV krijgt ze voldoende tijd om zich stap voor stap voor te bereiden en wint informatie in bij o.a. collega-casemanagers en mantelzorg-makelaars. Ze besluit voor zichzelf te gaan beginnen. Inmiddels is ze alweer 5 jaar succesvol als individuele begeleider voor ouderen. ‘Ik kom bij hen thuis en bied hen ondersteuning op diverse manieren. Daarnaast onderhoud ik nauw contact met de zorginstanties en met hun familieleden. Het is heel dankbaar werk om te doen en geen dag is hetzelfde.’ En wanneer ze dit uitspreekt, verschijnt er een grote glimlach op haar gezicht. Ze heeft haar roeping duidelijk gevonden.
